Οι Νόμοι είναι τα τείχη της Πόλης

Το Κράτος οφείλει να αποφασίσει τι είδους ανθρώπους θέλει να ανατρέφει

Από τον
Φαήλο Μ. Κρανιδιώτη

Mάχεσθαι χρη τον δήμον όκωσπερ τείχεος», Ηράκλειτος.

Ο λαός οφείλει να υπερασπίζεται τους νόμους, όπως τα τείχη της πόλης στην πολιορκία.

Η ασφάλεια είναι η βάση όλων των δικαιωμάτων και ανθρώπινων δράσεων. Δεν μπορεί να υπάρξει οικονομία, πολιτισμός, η ίδια η λειτουργία της πολιτικής δράσης με δημοκρατικούς κανόνες, χωριά ασφαλή σύνορα, ασφαλή σπίτια, ασφαλείς δημόσιους χώρους.

Η δράση των συμμοριών, των εγκληματικών οργανώσεων και μεμονωμένων κακοποιών, όπως καταλαβαίνετε, οι συνέπειες του λαθροεποικισμού έχουν ταξικά χαρακτηριστικά. Πλήττουν πρωτίστως τους αδυνάμους, τις λαϊκές και υποβαθμισμένες περιοχές, με θήραμα των αρπακτικών τους φτωχούς, τις γυναίκες, τους ηλικιωμένους, τις μονογονεϊκές οικογένειες, τις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις.

Η ελίτ έχει μπράβους, θωρακισμένα σπίτια και αυτοκίνητα και μένει σε περιοχές όπου η παρουσία περίεργων τύπων θα γίνει αμέσως αντιληπτή από την τοπική Αστυνομία. Στις λαϊκές περιοχές περιφερόμενοι κακοποιοί, συνήθως μιας πολυχαϊδεμένης προέλευσης, ξηλώνουν πόμολα, σωλήνες, καλώδια, ηλιακούς και μετά πάνε να εισπράξουν και τα επιδόματα.

Κλοπές, αρπαγές τσαντών, διαρρήξεις, ένοπλες ληστείες με βασανιστήρια και φόνους γερόντων, βιασμοί, «προστασία» ακόμη και σε μικρομάγαζα, πορνεία, εμπόριο πρέζας και η ασύδοτη δράση των δουλεμπόρων «αλληλέγγυων» ΜΚΟ μετέτρεψαν ολόκληρες περιοχές σε δυστοπία τύπου Mad Max. Στους εγχώριους κατσαπλιάδες προστέθηκαν και τα στίφη της αδιάκοπης λαθραίας εισβολής, κάποιοι εκ των οποίων ήρθαν εξαρχής για εγκληματικό τουρισμό, για να ζήσουν παρασιτικά, και κάποιοι άλλοι αποδύονται στο έγκλημα από ανάγκη, όταν διαψευσθούν οι προσδοκίες και το στομάχι τους παίζει τον Κιόρογλου.

Η δε δράση του αριστερού παρακράτους, οι βάνδαλοι κακοποιοί των Εξαρχείων, οι ημιτρομοκρατικές οργανώσεις του λεγομένου «χώρου», όλοι μεσοτοιχία με τον ΣΥΡΙΖΑ, κολλητάρια με στελέχη και βουλευτές, καθώς και η παρουσία και δράση των λαθροεισβολέων και των μαφιόζικων δουλεμπορικών «αλληλέγγυων» οργανώσεων πάλι τους πολλούς πλήττουν με την κακοποιό δράση τους.

Ο εκβαρβαρισμός του αστικού τοπίου είναι δικό τους βάνδαλο έργο, που υποβαθμίζει την ποιότητα ζωής εκατοντάδων χιλιάδων κατοίκων και εργαζομένων, εκατομμυρίων αν βάλουμε και τους περαστικούς.

Επομένως το πρώτο και μεγάλο ζήτημα που θα αντιμετωπίσουν ο πρωθυπουργός και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης είναι αυτό: η συντριβή της ανομίας, που έχει μετατρέψει το κέντρο της Αθήνας και όχι μόνο, ολόκληρες περιοχές, κάποτε κοσμήματα του κλεινού άστεως και της χώρας, καθώς και πολλά πανεπιστήμια, σε σκηνικά από εφιάλτες. Ο Χρυσοχοΐδης, πάντως, αυτό το «βιβλίο» όχι μόνο το έχει διαβάσει, το ξέρει απέξω.

Ελαττώματα σίγουρα έχει, δεν είναι ο Πάπας, οπότε αλάθητο γιοκ, αλλά, όπως στο παρελθόν, έχει το know how να κάνει το μεγαλύτερο καψώνι στις ποικιλώνυμες συμμορίες: να εφαρμόσει τον Νόμο και να οδηγήσει στο γκιζντάνι για προαυλισμό πολλά καλόπαιδα, που τα τελευταία πέντε χρόνια αλώνιζαν και έκαναν «επανάσταση» του κώλου με τη διατεταγμένη και άκρως ταπεινωτική αδράνεια της Αστυνομίας.

Θα ρωτήσει κάποιος ευθαρσώς: «Ποιος είναι μεγαλύτερος κίνδυνος για τη Δημοκρατία και τον λαό; Ο κάθε Ρουβίκωνας που σπάει, πετάει μπογιές, οι ροπαλοφόροι κουκουλοφόροι τραμπούκοι και ρίπτες μολότοφ, οι βάνδαλοι μνημείων, δημόσιων και ιδιωτικών κτιρίων ή οι επίορκοι πολιτικοί και οι επιχειρηματίες νταβατζήδες, σαπρόφυτα του δημοσίου κορβανά;» Ευθαρσώς απαντώ ότι είναι οι δεύτεροι, οι λεηλάτες του κράτους και των εργαζομένων, από την ύπαρξη των οποίων και την κοινωνική αδικία προσπαθούν να αντλήσουν κοινωνική νομιμοποίηση οι πρώτοι.

Συνεχίζω, όμως, τον συλλογισμό ότι στη δημοκρατική πολιτεία δεν μπορεί η μία ανομία να νομιμοποιεί την άλλη. Απλά η αυστηρή εφαρμογή του Νόμου πρέπει να πηγαίνει χέρι χέρι με την αξιοκρατία, την ευνομία, την ισότητα ενώπιον του Νόμου και την άμβλυνση των κοινωνικών αντιθέσεων. Και, φυσικά, όσο παράξενο και να φανεί σε κάποιους, όλα είναι αρμοδιότητα και της κυρίας Κεραμέως.

Η επανελλήνιση της Παιδείας είναι συνταγματική επιταγή. Το Κράτος οφείλει να αποφασίσει τι είδους ανθρώπους θέλει να ανατρέφει.

Την απάντηση αυτή δίνει το ίδιο το Σύνταγμα: Ελληνες. Αυτοί θα σεβαστούν τη γη, την Ιστορία της, τα μνημεία της, τους νόμους της.

Τα ανδράποδα του μηδενισμού απλά μισούν τη γη που πατούν. Ναι λοιπόν, μπορούμε να φτιάξουμε μια ασφαλή χώρα, με σύγχρονες δομές και τεχνολογία, χωρίς γραφειοκρατία, ανασυγκροτημένη παραγωγική βάση και

ταυτόχρονα με ισχυρή εθνική ταυτότητα. Μόνο με πίστη στον Θεό και στην Πατρίδα, φιλόνομοι, εργατικοί και γενναίοι μπορούμε να ευημερήσουμε.

Αυτό είναι ένα άξιο όραμα για όλους, Εθνος και ηγεσία.