Οχι στις 13 συντάξεις!

Ο Τσακαλώτος μπορεί να μιλάει τα ελληνικά σαν διασταύρωση του Γιάτσεκ Γκμοχ και του Σημίτη, αλλά στους αριθμούς είναι αητός!

 

ΑΠΟ ΤΟΝ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΙΑΚΟ

Αυτό που μοιάζει με Αϊ-Βασίλη (αλλά δεν είναι), φοράει τα ροζ (και του πάνε) και έχει ταράνδους-συνιστώσες στο παρδαλό καραβάνι του, αντέχει και τα σκυλιά που αλυχτούν και τους συνταξιούχους που λιμοκτονούν περιμένοντας τη 13η σύνταξη. Επειδή το 13 θεωρείται γκαντέμικο από το υπουργείο Οικονομικών (ειδικά αν πρόκειται να σπρώξουν παράδες), οι συντάξεις σε θεωρητικό επίπεδο παραμένουν στον ιερό αριθμό 12 (θεοί Ολύμπου, μήνες του χρόνου, ποδοσφαιρική ομάδα μαζί με διαιτητή κ.λπ.), αλλά στην ουσία μετασχηματίζονται στο σεπτό (για τους αρχιμάστορες των Μνημονίων και της Νέας Τάξης γενικότερα) 11. Αν θυμάστε καλά, η κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου ανέλαβε καθήκοντα στις 11/11/2011. Την ενδέκατη ημέρα του ενδεκάτου μήνα του δύο χιλιάδες και ένδεκα. Ο αριθμός 11 είναι απαιτητικός. Ζητάει το μερτικό του σε αίμα. Υπενθυμίζεται η ενδεκάτη Σεπτεμβρίου με την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους αλλά και την 11η Σεπτεμβρίου του 1973, όταν ο Αουγκούστο Πινοσέτ έκανε το πραξικόπημα στη Χιλή.

Καλικάντζαροι

Το 13, επίσης, κρίνεται από την κυβέρνηση ανάρμοστο ως αριθμός των συντάξεων που θα λαμβάνει ο απόμαχος της ζωής, διότι το 1+3 μάς κάνει τέσσερα, ήτοι δύο φορές το 2 - κάτι που αναπόφευκτα παραπέμπει σε διπλό διχασμό της κοινωνίας. 13 γίνονται και τα ζώδια, αν προστεθεί και ο Οφιούχος, αλλά μαύρο φίδι που μας έφαγε αν συμβεί κάτι τέτοιο και διαταραχθεί η ροή των πρωινών προγραμμάτων της τηλεοράσεως. Πώς θα κόβουν οι αστρολόγοι τις προβλέψεις τους για να «πέφτουν» οι διαφημίσεις; Στο έκτο ζώδιο ή στο έβδομο; Τώρα που είναι 12 μπορούν να κόβουν στη μέση την αφήγηση και να επιτυγχάνεται μια σχετική αρμονία. Αν κοτσαριστεί ο δυσοίωνος Οφιούχος, θα χαλάσει η συνταγή.

Για να μην πούμε περισσότερα και υποχρεωθούμε να αποκαλύψουμε άρρητα μυστικά της κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής, ας κάνουμε μια ευχή για ευτυχία και μακροημέρευση απάντων πλην των καλικαντζάρων που πριονίζουν το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε.