ΑΜΝΗΜΩΝ ΚΑΙ ΑΣΕΒΗΣ Η ΗΓΕΣΙΑ ΤΗΣ Ν.Δ.!

Τα άλλαξαν όλα στη Ρηγίλλης εκτός από το όνομα της ιστορικής παράταξης!

Η πολιτική φιλοσοφία της Νέας Δημοκρατίας έχει σαν βασικό σκοπό τη συσπείρωση όλων των Ελλήνων στην οικοδόμηση μιας δημοκρατίας θεμελιωμένης στον σεβασμό της εθνικής ανεξαρτησίας και της λαϊκής κυριαρχίας και ικανής να προστατεύσει την ηθική και υλική ελευθερία των πολιτών της». Με αυτές τις λέξεις ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κήρυξε την έναρξη των εργασιών του Α’ Συνεδρίου του κόμματος στις 5 Μαΐου του 1979. Και με αυτές τις αρχές μεγάλωσαν γενιές και γενιές Ελλήνων. Ετσι μεγάλωσα κι εγώ. Με σεβασμό στην πατρίδα και στον άνθρωπο. Πώς να αλλάξω τώρα;

Πώς να αγαπήσω ξαφνικά την παγκοσμιοποίηση και τη διαπλοκή; Ολος ο κόσμος κατάλαβε πλέον τι σημαίνει κατάργηση συνόρων, τι σημαίνει παγκόσμιο εμπόριο και ποιους εξυπηρετεί. Την ώρα που όλος ο πλανήτης «βράζει» κατά της παγκοσμιοποίησης, έμειναν μόνον ο Σόιμπλε, ο Μητσοτάκης και οι νεοφερμένοι της Δράσης να την υποστηρίζουν και να την υμνούν. Στην Ελλάδα των Μνημονίων και της καταρρακωμένης οικονομίας η ελπίδα ψάχνει απεγνωσμένα πολιτική στέγη. Εκατομμύρια άνθρωποι κάτω ή ακριβώς στο όριο της φτώχειας παρακολουθούν αποσβολωμένοι από τη μία τις προσπάθειες της κυβέρνησης να διαχειριστεί (άλλοτε το πετυχαίνει και άλλοτε όχι) τα τεράστια κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα της χώρας και από την άλλη τη Ν.Δ. να ασχολείται μόνο με τη διαδρομή του Κυριάκου Μητσοτάκη προς την εξουσία.

Ποτέ άλλοτε στην πολύχρονη ιστορία της η δημοφιλέστερη παράταξη της χώρας δεν ήταν τόσο «λίγη» σε επίπεδο ηγεσίας. Ποτέ άλλοτε δεν είχε απογοητεύσει σε τέτοιο βαθμό τους πιστούς ψηφοφόρους της. Ποτέ άλλοτε δεν κινδύνεψε να μεταβληθεί -μέσα σε λίγους μήνες- από κόμμα εξουσίας σε ευαγές ίδρυμα αποκατάστασης πολιτικών ψευτοϊδεολόγων και ψευτομεταρρυθμιστών. Ποτέ άλλοτε η Ν.Δ. δεν κακοποιήθηκε ιδεολογικά όσο σήμερα από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τους νεοφιλελεύθερους υπασπιστές του.

Η ελληνική κοινωνία έχει ανάγκη την πραγματική Ν.Δ. Ουδόλως ενδιαφέρεται για τις εμμονές εξουσίας του Κυριάκου. Αντίθετα, τρέμει κάθε φορά που από το περιβάλλον του διατυπώνονται σχέδια και απόψεις που παραπέμπουν στο πρόσφατο παρελθόν και, αν τα συλλέξουμε, μπορούμε να γράψουμε ένα ρεαλιστικό μανιφέστο για το «πώς να οδηγηθείτε στα Μνημόνια» ή «πώς η πολιτική σκύβει τη μέση στις πολυεθνικές και στα καρτέλ».

Είναι πραγματικά απίστευτο αυτό που έχει καταφέρει η νεοφιλελεύθερη ηγεσία της Ν.Δ. Αντί να έρθει πιο κοντά στον λαό και τον εργαζόμενο, αντί να αποτελεί πόλο ελπίδας και αισιοδοξίας για το αύριο, κάνει ό,τι είναι δυνατό για να βγει από το κάδρο των επιλογών μας. Οι τακτικές και οι επιλογές της προκαλούν τρόμο. Πάρτε, για παράδειγμα, το Ασφαλιστικό. Υστερα από επτά χρόνια μνημονιακών εισφορών, που καταχρέωσαν και εγκλώβισαν χιλιάδες ελεύθερους επαγγελματίες, έρχεται ο νέος ασφαλιστικός νόμος και προσφέρει ανάσες ζωής, δικαιοσύνης και ελευθερίας σε όλους τους «αλυσοδεμένους» μικρομεσαίους και αυτοαπασχολούμενους. Αντί λοιπόν η ηγεσία της Ν.Δ. να εργαστεί για να βελτιώσει αυτόν τον νόμο, από τον οποίο όντως πλήττεται ένα 20% του επιχειρηματικού δυναμικού, αντί να καταθέσει μια σοβαρή πρόταση για τη βελτίωσή του, μας παραπέμπει στην εποχή Βρούτση… (Οταν έκλειναν οι επιχειρήσεις η μία πίσω από την άλλη υπό το βάρος των υπέρογκων εισφορών και των χρεών.) Η απόλυτη τρομοκρατία.

Η Ν.Δ. του Κυριάκου Μητσοτάκη έγινε ένα πολιτικό σούπερ μάρκετ. Ενα μαγαζί που φιλοξενεί στα ράφια του πάσης φύσεως ιδέες, που λανσάρονται από αποτυχημένους, καιροσκόπους, νεοφιλελεύθερους πραματευτάδες. Μόνο το όνομα έμεινε να θυμίζει την ιστορική αφετηρία του Κωνσταντίνου Καραμανλή στο πρώτο συνέδριο του κόμματος και την ένδοξη διαδρομή ως το 2009. Ολα τα υπόλοιπα, αρχές, αξίες, ιστορία, ιδεολογία, κλειδώθηκαν στις κεντρικές αποθήκες της νεοσύστατης πολιτικής επιχείρησης που χρησιμοποιεί το όνομα της Ν.Δ. ως «κράχτη» για να αποσπάσει εντέχνως, αλλά χωρίς ηθική, την ψήφο των πολιτών.

Και λέω χωρίς ηθική, γιατί εκεί στη Ρηγίλης τα άλλαξαν όλα, εκτός από το όνομα της ιστορικής παράταξης. Δεν είναι ηθικό να παραπλανά κάποιος τον κόσμο για ίδιον όφελος. Δεν είναι ηθικό να χρησιμοποιείται το όνομα του Καραμανλή μόνο όταν πρόκειται για συσπείρωση του εκλογικού σώματος. Δεν είναι ηθικό να αθωώνει η ίδια η παράταξη (η νυν ηγεσία της) τους υβριστές του και τους λασπολόγους. Δεν είναι ηθικό άλλο να είμαστε και άλλο να δείχνουμε.

Αυτή η Ν.Δ. δεν μπορεί να κερδίσει τις εκλογές. Οχι προτού αναμετρηθεί με τους δαίμονές της και τους νικήσει. Οχι, προτού αποκαταστήσει τη δική της αλήθεια, τη δική της υπόσταση. Αυτή τη στιγμή η Ν.Δ. πολεμάει τον εαυτό της. Μοιάζει με το διπλό πρόσωπο του Ιανού, τον διπρόσωπο Ρωμαίο θεό, που αντιπροσωπεύει πότε το καλό και πότε το κακό. Οσο το πρόσωπο του άκρατου νεοφιλελευθερισμού και η λατρεία για τα ιδιωτικά μονοπώλια θα κρύβουν το πρόσωπο του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού και των αξιών τόσο θα απομακρύνεται η παράταξη από την προοπτική μαζικής αποδοχής από την ελληνική κοινωνία. Οσο διάφοροι Σκυλακάκηδες στολίζουν τη βιτρίνα του κόμματος τόσο πιο αποκρουστική θα γίνεται. Οσο τα πρωτοκλασάτα στελέχη του (όπως η Ντόρα Μπακογιάννη) αθωώνουν την πειρατεία και την παρανομία τύπου Uber, στρώνοντας κόκκινο χαλί, τόσο θα μας βρίσκουν απέναντι.

Αυτή η Ν.Δ. προετοιμάζεται για να εξυπηρετήσει έναν σκοπό: την καθιέρωση των ιδιωτικών μονοπωλίων και των πολυεθνικών. Γι’ αυτό και η ηγεσία της σταμάτησε να κατηγορεί το κρατικό μονοπώλιο. Γιατί ιδεολογικά είναι πολύ κοντά. Η διαφορά είναι στο είδος του μονοπωλίου. Αυτοί προτιμούν το ιδιωτικό. Γι’ αυτό σταμάτησαν να μιλούν για ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό, για δικαιοσύνη στην οικονομία, για δικαίωση της εργασίας. Αυτή η Ν.Δ., με αυτήν την ηγεσία, με αυτές τις πολιτικές, με αυτές τις τακτικές, με αυτά τα πρόσωπα, είναι -ευτυχώς για τον ελληνικό λαό- καταδικασμένη σε αποτυχία.

ΥΓ.: Ευτυχώς που υπάρχει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, που με τον λόγο και το ήθος του υπενθυμίζει στην ελληνική κοινωνία αξίες όπως η δημοκρατία, η δικαιοσύνη, η αξιοπιστία, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Θύμιος Λυμπερόπουλος

*Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ιδιοκτητών Ταξί