Οι... εντιμότατοι Μπόμπολας, Ψυχάρης

Θα απαιτηθεί προφανώς να περάσουν ακόμη αρκετά χρόνια για να μάθουμε όλα όσα συνέβαιναν στα παρασκήνια του Mega κατά τα προηγούμενα -και ειδικώς τα μνημονιακά- χρόνια. Οι τηλεθεατές δεν χρειάζονταν, βεβαίως, ούτε τότε ιδιαίτερη πληροφόρηση. Η προπαγάνδα του ήταν τόσο απροκάλυπτη, τόσο ανερυθρίαστη, που κατάφερε τελικώς να εξοργίσει τους πάντες και να γυρίσει, ουκ ολίγες φορές, μπούμερανγκ...

Η δημόσια
σύγκρουση που ξέσπασε, πάντως, ανάμεσα σε έναν πρώην διευθυντή ειδήσεων του καναλιού και έναν ρεπόρτερ είναι λίαν αποκαλυπτική και χρήσιμη. Με συγκεκριμένες μαρτυρίες καταγράφονται περιστατικά που αποδεικνύουν πώς παραποιούνταν γεγονότα και ειδήσεις, ακόμη και αν αφορούσαν μείζονος σημασία θέματα, όπως οι συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων Ελλήνων το καλοκαίρι του 2011, για τα οποία μάλιστα το πανελλήνιο μπορούσε να έχει άποψη από πρώτο χέρι!

Προφανώς
τα περιστατικά αυτά δεν είναι τα μόνα. Ερχονται να προστεθούν π.χ. στις παλαιότερες εξομολογήσεις του Ι. Πρετεντέρη ή της -σημερινής ευρωβουλευτού της Ν.Δ.- Μαρίας Σπυράκη για τη σκόπιμη αποσιώπηση σοβαρών πληροφοριών, όπως έρχονται να συνδυαστούν με όσα άλλα είναι γνωστά στη δημοσιογραφική αγορά για το πώς υπηρετούσε την... ενημέρωση το Mega. Αλλωστε, και από τις τωρινές αποκαλύψεις προκύπτει, επιπρόσθετα, σκηνικό προχειρότητας, ευνοιοκρατίας, παρεμβάσεων και σκοπιμοτήτων με έναν κοινό παρανομαστή: Τη χρησιμοποίηση του καναλιού ως εργαλείου χειραγώγησης της κοινής γνώμης.

Οι μεγάλοι
υπεύθυνοι έχουν φυσικά ονοματεπώνυμο. Πρόκειται για τους ίδιους που μέσω και των εκδοτικών συγκροτημάτων τους -τα οποία οδήγησαν στη χρεοκοπία- έδιναν όλα αυτά τα χρόνια ένα χυδαίο ρεσιτάλ διαπλοκής και υπερσυγκέντρωσης ισχύος στον χώρο της ενημέρωσης, για να διαφυλάσσουν τα δικά τους έκνομα -όπως προκύπτει από τις πολλαπλές διώξεις που τους έχουν ασκηθεί- συμφέροντα.

Ο Φώτης
Μπόμπολας και ο Σταύρος Ψυχάρης υπήρξαν τα «μεγάλα αφεντικά» που είχαν μετατρέψει εν ψυχρώ το Mega σε γιγάντιο μηχανισμό παραπληροφόρησης και διασποράς fakes news, ισοπεδώνοντας κάθε έννοια αξιοπιστίας και εγκυρότητας. Είχαν ένα διαρκές «πάρε δώσε» με τις κυβερνήσεις, για να παραμένουν οι ίδιοι αλώβητοι και πανίσχυροι, τα έδιναν όλα υπέρ των δανειστών και των Μνημονίων, για να πληρώνουν οι άλλοι (που δεν είχαν) και όχι αυτοί (που είχαν).

Αυτό
δεν ήταν Μεγάλο Κανάλι. Ηταν Μεγάλη Δυσωδία...