Ασυνόδευτα παιδιά, εγκλωβισμένα στην Ελλάδα δίνουν μαθήματα ελπίδας

Η «δημοκρατία» σε δομή φιλοξενίας ανηλίκων ακριτικού νησιού Ρεπορτάζ 

Πέλλη Κωνσταντέλλου

Την ώρα που η κατάσταση αρχίζει πάλι να γίνεται εκρηκτική στη Λέσβο, με τον αριθμό των εγκλωβισμένων προσφύγων και μεταναστών να αυξάνεται, η «δημοκρατία» βρέθηκε σε δομή φιλοξενίας ανηλίκων και έκανε ρεπορτάζ με παιδιά που βρίσκονται σε ακριτικό νησί της πατρίδας μας, και καταγράφει την προσωπική εμπειρία μιας εθελόντριας.

«Bonjour, mademoiselle, ca va?» μας λέει ο μόλις 11 χρονών Αλαγιάν από τη Συρία. Συνεχίζει να μιλά με μεγάλη ευχέρεια στα γαλλικά. Βρίσκομαι σε δομή φιλοξενίας ανηλίκων σε ακριτικό νησί της Ελλάδας, όπου το προσφυγικό κύμα της προηγούμενης πενταετίας έχει χρωματίσει την περίοδο έως σήμερα. Τον ρωτώ πού έμαθε γαλλικά. Μου απαντά ότι η πρώτη επαφή του με τα γαλλικά, τα ελληνικά, αλλά κατά βάση τα αγγλικά έγινε εδώ, στον χώρο φιλοξενίας ανηλίκων. Απορώ. Αδικα ίσως, λαμβάνοντας υπ' όψιν ότι κι εγώ γι' αυτό βρίσκομαι εδώ, για να διδάξω γαλλικά στους μικρούς πρόσφυγες. Δεν παύουν να με εκπλήσσουν, όμως, ο άρτιος χειρισμός της γλώσσας και φυσικά η άνεση του παιδιού.

Συνειδητοποιώ ότι τα παιδιά εδώ γνωρίζουν τη γλώσσα μας, έχουν συνηθίσει τους τρόπους μας, υιοθετούν τις εκφράσεις μας και αγαπούν τον τόπο μας. Απορώ και πάλι. Ο Αλαγιάν μού εξηγεί: «Βρίσκομαι στην Ελλάδα 16 μήνες».

Ο Αλαγιάν και χιλιάδες άλλα ασυνόδευτα παιδιά έχουν εγκλωβιστεί σε νησιά της Ελλάδας. Η Μη κυβερνητική οργάνωση στην οποία εργάζομαι έχει αναλάβει την προάσπιση των δικαιωμάτων, τη στέγαση, αλλά και την εκπαίδευση των ασυνόδευτων αυτών παιδιών. Στη δομή διδάσκονται γλώσσες, όπως γαλλικά, γερμανικά, αγγλικά, ελληνικά, αλλά και φαρσί ή αραβικά. Εχοντας κατακτήσει αυτές, διδάσκονται Χημεία, Βιολογία και Μαθηματικά. Τα τμήματα διδασκαλίας είναι ολιγομελή και αποτελούνται το πολύ από πέντε μαθητές. Οι εθελοντές-καθηγητές αναπτύσσουν στενές σχέσεις με τα παιδιά, όπως άλλωστε είναι αναμενόμενο. Τα παιδιά επιδεικνύουν συχνά μεγάλη όρεξη για μάθηση.

Η Ιωάννα, φοιτήτρια στη Σορβόνη και δασκάλα Γαλλικών στη δομή, αναφέρει: «Ενας από τους μαθητές μού ζητά να κάνουμε ιδιαίτερα μαθήματα στα Οικονομικά. Στη Γερμανία ευελπιστεί ότι θα σπουδάσει και θα ξεκινήσει την καριέρα του ως οικονομολόγος». Φαίνεται ότι τελικά κάποιες ΜΚΟ έχουν πετύχει τον στόχο τους ως προς την εκπαίδευση και την προστασία των ανηλίκων. Θα πρέπει, ωστόσο, να αναλογιστεί κανείς τον λόγο για τον οποίο αυτά τα παιδιά βρίσκονται στις υποτίθεται «μεταβατικές» δομές για ατελείωτους μήνες. Είναι φανερό ότι η μεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης πάσχει. Ευάλωτες ομάδες προσφύγων, όπως αυτή των ανηλίκων, εγκλωβίζονται στη χώρα μας και αναγκάζονται να ζουν σε συνθήκες αβεβαιότητας και αναμονής. Ζητώ από τον Αλαγιάν να μου δώσει ένα παράδειγμα με το ρήμα «etre». «Ma vie est en pause» μου λέει ο Αλαγιάν. Δυστυχώς, έχει δίκιο...