Ο πόλεμος του χρήματος

Γιατί δεν είναι αθώα ιστορία οι αποκαλύψεις για τα «Paradise Papers»

Δεν είναι αθώα ιστορία τα «Paradise Papers». Οπως δεν ήταν αθώα και τα «Panama Papers». Οπως και η «λίστα Φαλτσιανί», που στην Ελλάδα έγινε γνωστή ως «λίστα Λαγκάρντ». Οπως και τα «LuxLeaks». Οπως, ακόμη ακόμη, το κούρεμα καταθέσεων στην Κύπρο. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για έναν παγκόσμιο πόλεμο χρήματος. Συγκεκριμένα, είναι ξεκαθάρισμα λογαριασμών εντός του καπιταλιστικού συστήματος. 

Αλλωστε, αν ζούμε τρεις τέσσερις μείζονες πολέμους στις μέρες μας, αυτοί είναι: ο νομισματικός πόλεμος (ευρώ - δολάριο - γουάν), ο πόλεμος του χρήματος (πού θα αποταμιεύεται; Στην Ευρώπη ή στην Αμερική; Στη Δύση ή στην Ανατολή;), ο πόλεμος της ενέργειας (φυσικό αέριο) και ο πόλεμος του διαδικτύου (κυβερνοεπιθέσεις στις οικονομίες και στα πολιτικά συστήματα, κυβερνοκατασκοπία). Η Αμερική -όπως μου έλεγε κορυφαίος κυβερνητικός αξιωματούχος- αντιλαμβάνεται ότι «η Δύση υποχωρεί παγκοσμίως» και ότι «η ίδια υποχωρεί εντός της Δύσης».

Η υποχώρησή της είναι διπλή, λοιπόν. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου, που ήταν η αρχή της παρακμής, επιχειρεί να ανασκουμπωθεί. Ο παγκόσμιος πόλεμος για το χρήμα άρχισε με την υπόθεση Φαλτσιανί. Ο ανώτερος τραπεζικός υπάλληλος της UBS ρίσκαρε να αποκαλύψει τα «άπλυτα» του ελβετικού τραπεζικού συστήματος με την υποστήριξη των ΗΠΑ - σχεδόν το ομολογεί στο βιβλίο του «Το χρηματοκιβώτιο των φοροφυγάδων», που στην Ελλάδα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη. «Αυτό που ενδιαφέρει κυρίως της Ηνωμένες Πολιτείες είναι να εμποδίσουν άλλες χώρες να τις ανταγωνιστούν σε δύναμη» γράφει και προσθέτει: «Οι Αμερικανοί έχουν συμφέρον να κυκλοφορούν στον κόσμο κυρίως κεφάλαια σε δολάρια, και αυτά που βρίσκονται κατατεθειμένα στις τράπεζες της συνομοσπονδίας είναι σε γαλλικά φράγκα. (...) Ενας κόσμος σε δολάρια είναι η εγγύηση ότι αυτός που θα αποφασίζει και θα ρυθμίζει τα πάντα θα είναι οι ΗΠΑ».

Επομένως, όλες οι υπόλοιπες αποκαλύψεις που έγιναν για άλλους φορολογικούς παραδείσους (αρχικά την Ελβετία, τη Γερμανία, την Κύπρο, το Λουξεμβούργο και τώρα τη μακρινή Απω Ανατολή και τη Σιγκαπούρη) αυτόν τον στόχο έχουν: την ανάκτηση του ελέγχου. Δεν είναι αθώα ιστορία, λοιπόν, οι αποκαλύψεις για τα «Paradise Papers», όπως δεν είναι αθώα, σε άλλο επίπεδο, η ιστορία με τον Ασάνζ, τα WikiLeaks και τον Σνόουντεν. Εχουν εχθρούς οι ΗΠΑ. Το γεγονός ότι δεν είναι αθώες δεν σημαίνει, όμως, ότι δεν είναι και ωφέλιμες για ορισμένες χώρες. Τα ευρήματα της διεθνούς των δημοσιογράφων μπορούν να οδηγήσουν, σε χώρες όπως η Ελλάδα, στην αλλαγή φρουράς.

Το νέο χρήμα παίρνει τη θέση του παλαιού, αμαρτωλού, διεφθαρμένου και κυρίως «καμένου» ως προς τη χρησιμότητά του για τους συμμάχους. Το παλαιό πολιτικό σύστημα, μέσω της αποκάλυψης τυχόν λογαριασμών του σε εξωχώριες εταιρίες του πλανήτη, από τη Δύση μέχρι την Ανατολή, παίρνει επίσης την άγουσα για τα «αποδυτήρια» - πιο σκληρά, τον δρόμο για τη χωματερή της Ιστορίας... Η ήρα θα ξεχωρίσει από το στάρι. Το ενδιαφέρον είναι ότι τη θεσμική σταυροφορία για το ξεκαθάρισμα της παλαιάς πολιτικής και οικονομικής τάξης στην πατρίδα μας για λογαριασμό της Δύσης αναλαμβάνει (ή φιλοδοξεί να αναλάβει, εν πάση περιπτώσει) η Αριστερά. Και, για να φθάσει το «νέο» μέχρι την Αμερική, έως και διάγγελμα έκανε ο κύριος πρωθυπουργός από τους κήπους του Μαξίμου. Tόση αγωνία πια;

Μανώλης Κοττάκης