ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

Οι δύο λόγοι που δεν θα είναι εύκολο το 2018 για την Ελλάδα

Από τον
Μανώλη Κοττάκη

Εκ πρώτης όψεως το ανατέλλον 2018 -φθάνουμε στον Δεκέμβριο πλέον- μοιάζει βατό για τις εθνικές υποθέσεις μας, συμπεριλαμβανομένης και της οικονομικής. Η Ευρώπη αντιμετώπισε δύο μείζονες πολιτικές κρίσεις με επιτυχία (το 2015 ενσωμάτωσε την ελληνική Αριστερά στο σύστημά της και ακύρωσε τη δυναμική των επερχόμεμων Ποδέμος / το 2016 αντιμετώπισε επιτυχώς την πρόκληση της ακροδεξιάς επέλασης), ενώ και ο οικονομικός κύκλος είναι πλέον ανοδικός.

Τώρα πλέον η έγνοια της Ε.Ε. είναι να ολοκληρώσει έως την άνοιξη του 2019 τη νέα ΟΝΕ και να διευρύνει τα μέλη της (Σερβία, Μαυροβούνιο) προκειμένου να απαντήσει ισχυρά και αποφασιστικά στο Brexit. Εκκρεμότητες, όπως η ελληνική, επείγει να ρυθμιστούν στις λεπτομέρειές τους έως τον Ιούνιο του 2018, ώστε να αφαιρεθούν πλήρως από την ατζέντα των κοινοτικών οργάνων. Η νέα ηγεσία των ΗΠΑ «μπαίνει», επίσης, σιγά σιγά στα παπούτσια της. Και μπορεί ο Τραμπ να μην είναι δημοφιλής στο ελληνικό πολιτικό κατεστημένο, ωστόσο έναν χρόνο μετά υλοποιεί στις λεπτομέρειές του το πολιτικό σχέδιο βάσει του οποίου εξελέγη: Συνάπτει εμπορικές συμφωνίες που θα τονώσουν την εγχώρια βιομηχανία του και θα μειώσουν την ανεργία (Σαουδική Αραβία, Κίνα, Ελλάδα), μειώνει τους φορολογικούς συντελεστές, αποχωρεί από τους διεθνείς οργανισμούς που θεωρεί ότι ολοκλήρωσαν τον κύκλο τους (π.χ. UNESCO).

Η Ελλάδα, όπως απεδείχθη κατά την επίσκεψη Τσίπρα στην Ουάσινγκτον, δεν είναι μια χώρα που ανήκει στην αρμοδιότητα της Γερμανίας, όπως πίστευε αρχικώς ο Αμερικανός πρόεδρος. Ανήκει στη Δύση. Κατά τούτο οι αμυντικές συμφωνίες που υπογράψαμε, κρυφές και φανερές, θωρακίζουν την εδαφική ακεραιότητα στα βόρεια σύνορά μας (ειδικά ο σταθμός υγροποιημένου φυσικού αερίου στην Αλεξανδρούπολη). Η δε υπόσχεση που λάβαμε ότι το ΔΝΤ θα μας αφήσει χρόνους εντός του 2018 είναι επίσης σημαντική. Παρά ταύτα, όμως, το 2018 δεν θα είναι εύκολο έτος για την Ελλάδα για δύο λόγους.

Ο πρώτος και σημαντικότερος είναι ότι έχει συγκεντρωθεί πολύ αρνητική «ενέργεια» στη γειτονιά μας. Η Μεσόγειος είναι ασταθής και θα παραμείνει όσο δεν ξεκαθαρίζεται το πολιτικό σκηνικό στην Τουρκία. Ο Ερντογάν αγοράζει πυραύλους από τον Πούτιν και απειλεί ευθέως με αποχώρηση από το ΝΑΤΟ.

Εξέλιξη που, αν ποτέ συμβεί, θα γεννήσει μεγάλες ευκαιρίες, αλλά και μεγάλους κινδύνους για την πατρίδα μας. Ο Πούτιν, επίσης, παγώνει τις σχέσεις του με την Ελλάδα, η απαίτησή του να αναγνωρίσουμε de facto την Κριμαία αυτό δείχνει. Τέλος, βορείως, η Γερμανία, ανεξαρτήτως τού αν συγκροτηθεί κυβέρνηση, εκπέμπει αστάθεια στην πιο κρίσιμη χρονιά για εμάς, που πρέπει να ρυθμισθεί το χρέος. Επιμένω, λοιπόν. Το 2018 θα είναι δύσκολο.