O χορός επάνω στο φτερό του καρχαρία

Αυτή την κυβέρνηση των ψευτών θα τη ρίξουμε εμείς με την ψήφο μας, όχι συμφέροντα με τα βλήματά τους

Από τον
Μανώλη Κοττάκη

Παραξενεύτηκαν ορισμένοι αναγνώστες της «δημοκρατίας» την περασμένη εβδομάδα με τον πρωτοσέλιδο τίτλο μας «Σχέδιο αποστασίας για να ρίξουν την κυβέρνηση». Τινές εξ αυτών κάλεσαν το τηλεφωνικό μας κέντρο για να ρωτήσουν: «Μα, δεν κάνετε αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ; Αυτός ο τίτλος θα μπορούσε να θεωρηθεί έως και... φιλικός προς την κυβέρνηση». 

Ηρθα, καταρχήν, στη θέση τους. Ποιος τίτλος θα άρμοζε, άραγε, σε ένα τέτοιο ρεπορτάζ σε μια εφημερίδα που -αποδεδειγμένα- στα επτά χρόνια της κυκλοφορίας της είναι σταθερά απέναντι από εξουσίες και ηγεσίες, ανεξαρτήτως χρώματος; Θα τους ικανοποιούσε, άραγε, ο τίτλος «Πέφτουν»; «Τρεμοσβήνει η πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ» μήπως; «Φυλλορροούν»;

Μα, ακόμη και αυτές τις εκδοχές τίτλων να χρησιμοποιούσαμε, δεν θα άλλαζε η ουσία. Περί σχεδίου αποστασίας επρόκειτο. Και οι αποστασίες, όπως έχει αποδειχτεί ιστορικά, στην πατρίδα μας συνδυάζονται πάντοτε με εξαγορές. Διαβάστε τη διήγηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στον Αλέξη Παπαχελά για το 1965. Ονοματίζει δύο επιχειρηματίες και δύο εκδότες της εποχής οι οποίοι εκίνησαν τα νήματα στο παρασκήνιο για να πέσει η κυβέρνηση Παπανδρέου.

Θυμηθείτε τι έγινε το 1993, επί κυβερνήσεως Ν.Δ. Επιχειρηματίες -και, μάλιστα, όχι ένας, αλλά τουλάχιστον τρεις- κρύβονταν πίσω από την επίθεση στην πλειοψηφία της Ν.Δ. τότε. Διαβάστε -υπάρχουν βιβλία που τα αποκαλύπτουν- πώς ο νούμερο 152 για την πλειοψηφία του Κώστα Καραμανλή βουλευτής προσεγγίστηκε το 2008 από επιχειρηματία, ο οποίος ανέλαβε να του πληρώσει χρέη στον τζόγο, υπό την προϋπόθεση ότι θα ανεξαρτητοποιείτο (ανεξαρτητοποιήθηκε και μετανιωμένος γύρισε)!

Οταν λοιπόν, αγαπητοί αναγνώστες, μια εφημερίδα επιλέγει να θέσει αυτό τον τίτλο σε ένα ρεπορτάζ, δεν το κάνει γιατί θέλει να είναι φιλική σε μια κυβέρνηση την οποία, όπως αποδεικνύει καθημερινά, ελάχιστα υπολήπτεται. Το κάνει γιατί είναι φιλική προς το πολίτευμα: Κοινοβουλευτική Δημοκρατία ονομάζεται, όχι επιχειρηματική δημοκρατία. Το κάνει γιατί στην ίδια θέση μπορεί να βρεθεί αύριο ο πρωθυπουργός και μία κυβέρνηση της Ν.Δ. Το κάνει γιατί οι θυσίες όλων μας επί επτά χρόνια δεν είναι δυνατόν να τιναχτούν στον αέρα, προκειμένου να βρουν τον ύπνο που έχουν χάσει ορισμένοι λόγω των πολυποίκιλων εκκρεμοτήτων τους.

Το κάνει, όμως, για ακόμη έναν λόγο: Γιατί πρέπει να ηττηθεί η αντίληψη ότι όλα αγοράζονται σε αυτή τη χώρα, στο μέτρο που πράγματι εκδηλώθηκε απόπειρα παρενόχλησης βουλευτών των ΑΝ.ΕΛ. να άρουν την εμπιστοσύνη τους στην κυβέρνηση. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, με διάφορες αφορμές, παρατηρούμε αυτή την αντίληψη να «προελαύνει». Θες να γίνεις δήμαρχος; Αγόρασε την καρέκλα με ευρώ. Θες να γίνεις εκδότης; Κάνε μετεγγραφή μια ομάδα. Θες να γίνεις η άτυπη αντιπολίτευση του τόπου; Αγόρασε ενδεχομένως απόρρητα έγγραφα από το υπουργείο Αμυνας και σπρώξε τα στον πολιτικό κόσμο.

Ερώτημα: Αν πράγματι συμβαίνουν όλα όσα ακούμε δεξιά και αριστερά -διότι μπορεί να είναι απλώς φήμες-, σε ποια πράγματα ταυτίζεται ο Ελλην ψηφοφόρος δεξιός, κεντρώος, αριστερός με τα συμφέροντα της νέας τάξης ολιγαρχών της χώρας; Πού εφάπτεται το «φύγε, πέσε, Τσίπρα» του μικρομεσαίου που στενάζει από την πολιτική Τσακαλώτου με το «φύγε, πέσε, Τσίπρα» του ολιγάρχη, ο οποίος έχει ένα βουνό εκκρεμότητες και θα ήθελε να πέσει ο πρωθυπουργός χθες;

Πουθενά, είναι η απάντηση. Διότι αν απαντήσουμε «ταυτίζεται», θα πρέπει να το θυμόμαστε όταν αύριο κάποιος με την ίδια μέθοδο θα ρίχνει τον Κυριάκο Μητσοτάκη από την εξουσία. Για να θυμηθούμε και τον Νίκο Καββαδία, «χορό πάνω στο φτερό του καρχαρία» δεν έχει νόημα να χορέψουμε εμείς.

Στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Αυτή την ανάλγητη κυβέρνηση των ψευτών θα τη «ρίξουμε» εμείς με την ψήφο μας, όχι τα συμφέροντα με τα βλήματά τους. Και θα είναι τόσο συντριπτική αυτή ψήφος, ώστε οι ηττημένοι δεν θα συνέλθουν ποτέ. Ενώ, αν πέσουν με σχέδιο αποστασίας, θα ονειρεύονται δαφνοστεφανωμένη ρεβάνς, όπως ο Γεώργιος Παπανδρέου. Σαφές;