Κάποτε υπήρχαν ιδανικά

 

Τον Φραγκίσκο βέβαια, ούτε τον γνωρίζετε ούτε και είστε υποχρεωμένοι να τον γνωρίζετε. Ο Φραγκίσκος λοιπόν, είναι ο κουρέας της γειτονιάς μου, ο οποίος παρά τα Μνημόνια, τις περικοπές και τα κουρέματα, δεν αποφάσισε ποτέ να «κουρέψει»  και τις δικές του τιμές, τις οποίες αν τις μάθει η φράου Μέρκελ, θα μας στείλει μια Μεραρχία Ες Ες για τα περαιτέρω.

Την Τασούλα πάλι, μπορεί μερικοί από σας να την ξέρετε, διότι είναι η γλυκύτατη κομμώτρια - κουρέας μιάς υπηρεσίας.

Τώρα τι σχέση μπορεί να έχει, ο Φραγκίσκος, η Τασούλα και η Μέρκελ είναι πολύ απλό. Οι πολύ high τιμές του Φραγκίσκου και η γενικότερη «ευμάρεια»  που μας ταλανίζει εδώ και περίπου δέκα χρόνια, με έκαναν να απαρνηθώ την αγορά της γειτονιάς μου και να στραφώ στο φιλόξενο χρυσό ψαλίδι της Τασούλας.

Μιά μέρα λοιπόν, ενώ έριχνα την συνηθισμένη μου «χειροβομβίδα» (δηλαδή κάτι παραπάνω από εν χρω), πέφτει το μάτι μου στο τοίχο και βλέπω κρεμασμένο ένα ημερολόγιο. Όταν τελείωσε η αποψίλωση του κρανίου μου, περιεργάστηκα το ημερολόγιο, το οποίο ήταν διαφημιστικό ενός γνωστού εμπορικού οίκου και ήταν «στολισμένo» με εξώφυλλα ενός παλαιού περιοδικού ποικίλης ύλης. Του γνωστού σε πολλούς από μας «ΘΗΣΑΥΡΟΥ».

Τα εξώφυλλα, ήταν από τεύχη που εκδόθηκαν περί τα τέλη της δεκαετίας του ‘40 και αρχές αυτής του ’50.

Τα κοίταξα και μελαγχόλησα όπως, πιστεύω ότι, θα μελαγχολούσατε και σεις. Και μελαγχόλησα όχι διότι αυτό το περιοδικό το διάβαζα (στα κλεφτά βεβαίως διότι ο πατέρας μου δεν το επέτρεπε, καίτοι το έφερνε εκείνος στο σπίτι: «Εσύ να κοιτάς τα μαθήματά σου και έχεις καιρό γι’ αυτά»). Δεν μελαγχόλησα διότι μου ξύπνησαν μνήμες και παιδικούς έρωτες και άλλα τέτοια γλυκανάλατα. Μελαγχόλησα, διότι σύγκρινα, για ακόμη μια φορά, το τότε με το τώρα. Σύγκρινα εκείνα τα εξώφυλλα, που απέπνεαν θρησκευτικότητα και πατριωτισμό, με τα εξώφυλλα των συγχρόνων περιοδικών, που αποπνέουν, άντε να μη πω τώρα τι αποπνέουν και μας πάρει η μπόχα. Αυτά τα, μπορεί και απλοϊκά, εξώφυλλα ήταν ένα από τα στοιχεία, που μαζί με τόσα άλλα, βοήθησαν να βγει η Πατρίδα μας από την λαίλαπα του προδοτικού ανταρτοπολέμου, να ορθοποδήσει και να φθάσει σε τέτοια ανάπτυξη, που κακοκάρδισε την φράου Μέρκελ και την παρέα της. Τα εξώφυλλα αυτά λοιπόν, με όλα τα άλλα στοιχεία που η εγχώρια θολοκουλτούρα, φρόντισε να λοιδορήσει και που, χαρακτηρίζοντάς τα «γραφικά», «κιτς»και ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς, να τα αποδομήσει και τελικώς να τα εξαφανίσει, έπαιξαν το ρόλο τους ώστε μα κρατηθεί  το Έθνος μας όρθιο. Βέβαια, δεν φταίει μόνον η θολοκουλτούρα, αφού στον αγώνα της βρήκε πρόθυμους συμπαραστάτες και από την άλλη πλευρά, μη τυχόν και υστερήσουν.

Αυτοί μάλιστα απεδείχθηκαν βασιλικότεροι του βασιλέως ή μάλλον προεδρικότεροι του προέδρου (νάχουμε και το νου μας, διότι σούρνονται και μηνύσεις), όπως συμβαίνει πάντα με τους πάσης μορφής γενιτσάρους.

Κάτι λοιπόν ο «Θησαυρός»(αλλά και το άλλο περιοδικό-αντίπαλο δέος το «Ρομάντσο») με τα εξώφυλλά του, κάτι το Κατηχητικό, κάτι ο υποχρεωτικός εκκλησιασμός, κάτι τα αρχαία Ελληνικά, κάτι το πολυτονικό, κάτι η συνοχή της οικογενείας (Σημ.: Σήμερα, θεωρείται περίπου έγκλημα ένας νέος άνω των 20 ετών, εφόσον δεν έχει δημιουργήσει δική του οικογένεια, να μένει με τους γονείς του και επισύρει την χλεύη όλων των πρωινάδικων. Ξέρετε αυτών που οι παρουσιάστριες, όταν παντρεύονται τον επί 3 χρόνια σύντροφό τους, παρανυφάκια είναι τα παιδιά τους και τα παιδιά από τους πρώτους ή και τους δεύτερους γάμους τους, κουμπάροι οι πρώην σύζυγοί τους και θα μείνουν, όλοι μαζί, στο ίδιο σπίτι…). Όλα αυτά, μαζί και με πολλά άλλα βέβαια, ήταν τα συνεκτικά στοιχεία της Πατρίδας μας.

Αυτό το εντόπισαν οι διάφορες Μέρκελ και μεθοδικά, χωρίς να βιάζονται (τους πήρε μέχρι 30 χρόνια η δουλειά), φθάσαμε στο σημερινό χάλι. Βεβαίως αυτοί, για τους οποίους ο Περικλής Γιαννόπουλος (ποιός να είναι άραγε αυτός;…) είχε πει «δεν θα μας κρίνετε σεις τα χθεσινά αγριογούρουνα», τη δουλειά τους κάνανε. Τα δικά μας τα σαϊνια;