Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ UBER ΚΑΙ Η ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΣΤΗ ΝΔ

Η Πειραιώς δεν μπορεί να μεταλλάσσεται σε γραφείο δημοσίων σχέσεων για πολυεθνικούς κολοσσούς

Από τον
Θύμιο Λυμπερόπουλο*

Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τον τρόπο λειτουργίας της Uber και των ομοειδών εταιριών ήταν μια δικαίωση όχι μόνο για τους επαγγελματίες αυτοκινητιστές ταξί όλης της Ευρώπης αλλά και για τις πολιτικές δυνάμεις που σέβονται το δικαίωμα της εργασίας και νομοθετούν με κριτήριο τη δικαιοσύνη στην οικονομία και την ισονομία. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι:

α) Οι εταιρίες διαμεσολάβησης δεν ανήκουν στην Κοινωνία της Πληροφορίας.
β) Οι εταιρίες διαμεσολάβησης παρέχουν υπηρεσίες αστικής μεταφοράς.
γ) Τα κράτη-μέλη της Ενωσης ρυθμίζουν τους όρους παροχής τέτοιων υπηρεσιών.
δ) Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου ΔΕΣΜΕΥΕΙ ομοίως άλλα εθνικά δικαστήρια, εάν προκύψει παρόμοιο ζήτημα.

Αν ανατρέξουμε στις πρόσφατες δηλώσεις των στελεχών της Νέας Δημοκρατίας και στη στήριξη που παρείχαν στις εταιρίες διαμεσολάβησης που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα, τότε καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί είναι φανατικοί πολέμιοι της καινοτομίας και των νέων τεχνολογιών, και οπαδοί των συντεχνιών. Αυτή ήταν η επιχειρηματολογία τους.

Ο υπουργός Μεταφορών στηρίζει συντεχνιακά συμφέροντα και ο Λυμπερόπουλος κυνηγά την καινοτομία και τις νέες τεχνολογίες. Τώρα τι έχουν να πουν; Είναι συντεχνιακός ο ρόλος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου; Είμαστε οπισθοδρομικοί όσοι φωνάζουμε ότι οι εταιρίες διαμεσολάβησης δεν μπορούν να εισπράττουν για λογαριασμό τρίτων (των οδηγών ταξί) και να «ταξιδεύουν» τα χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων σε λογαριασμούς του εξωτερικού;

Ούτε νόμιμο είναι ούτε ηθικό… Κι όμως, η Νέα Δημοκρατία αυτό το θεωρεί καινοτομία και επιχειρηματικό θαύμα!

Η συμβολή της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην προσπάθεια αποκατάστασης των αδικιών που υπέστησαν οι εργαζόμενοι και οι ευπαθείς κοινωνικές ομάδες από τις μνημονιακές πολιτικές που εφαρμόστηκαν στη χώρα μας δεν τιμά ούτε την ιστορία της ούτε τους πολιτικούς που τη στελεχώνουν σήμερα. Θα περίμενε κανείς ότι η Νέα Δημοκρατία θα γινόταν αρωγός μιας εθνικής προσπάθειας και θα πίεζε με τις απόψεις και τις προτάσεις της την κυβέρνηση να επισπεύσει νομοθετικές ρυθμίσεις που θα στόχευαν στον τερματισμό της φτωχοποίησης των Ελλήνων πολιτών. Το νομοσχέδιο για τις επιβατικές μεταφορές που θα κατατεθεί στη Βουλή ίσως είναι το πρώτο που αντιστέκεται στις μνημονιακές επιταγές. Το πρώτο που ακουμπά στο συμφέρον και στο δίκαιο των πολλών και όχι των λίγων.

Η Νέα Δημοκρατία και τα περισσότερα κόμματα της αντιπολίτευσης έσπευσαν να πάρουν ξεκάθαρη θέση υπέρ των πολυεθνικών εταιριών που θίγονται. Χρησιμοποίησαν ένα σωρό αστεία επιχειρήματα για να δικαιολογήσουν τη φορολογική ασυλία που είχαν αυτές οι εταιρίες. Ασυλία που πρόσφεραν οι μνημονιακές κυβερνήσεις (2010-2015) της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ σε βάρος όχι μόνο των αυτοκινητιστών ταξί αλλά όλου του ελληνικού λαού.

Δεν μπορεί η Νέα Δημοκρατία να αγνοεί τις καταβολές της, το καταστατικό της, τον φιλοκοινωνικό προορισμό της. Δεν μπορεί να θάβει την ιδεολογική ταυτότητά της, να κοροϊδεύει χιλιάδες ψηφοφόρους της και να μεταλλάσσεται σε γραφείο δημοσίων σχέσεων για πολυεθνικούς κολοσσούς. Και αφού το κάνει, δεν γίνεται να μην υποστεί τις συνέπειες της κριτικής από ανθρώπους -όπως εγώ- που αφιέρωσαν μια ολόκληρη ζωή επικοινωνώντας και διαφημίζοντας τις αρχές και τις αξίες του ριζοσπαστικού φιλελευθερισμού.

Με χαρακτήρισαν γραφικό, αμφισβήτησαν την εμπιστοσύνη των συναδέλφων μου (τόλμησαν να μιλήσουν για μειοψηφία…) και με συνέδεσαν (γιατί έτσι τους βόλευε) με το παρωχημένο και το παλιό. Αυτοί που προσπαθούν να αναβιώσουν ένα φεουδαρχικό σύστημα στην οικονομία. Αυτοί που θέλουν τους εργαζομένους αναλώσιμους κωπηλάτες στις γαλέρες τους. Αυτοί που «βουλγαροποίησαν» τους μισθούς και τις συντάξεις, που έβαλαν λουκέτο σε χιλιάδες επιχειρήσεις, που έστειλαν στο εξωτερικό χιλιάδες νέους επιστήμονες, που έκαναν την Ελλάδα χώρα λύπησης και οίκτου. Εγώ είμαι ο γραφικός, επειδή έμεινα πιστός στις αρχές και τις αξίες της αληθινής Νέας Δημοκρατίας.

Εγώ είμαι η μειοψηφία, επειδή εκλέγομαι πάντα με ποσοστά που δεν θα δει ούτε στον ύπνο της η σημερινή ηγεσία του κόμματος. Εγώ είμαι το παρωχημένο και το παλιό, επειδή υπερασπίζομαι και σέβομαι τους ανθρώπους που μου εμπιστεύτηκαν την εκπροσώπησή τους. Αν ήμουν διαφορετικός, θα ήμουν κι εγώ στην Πειραιώς, μεταλλαγμένος και εμβολιασμένος με τον ιό του άκρατου νεοφιλελευθερισμού (διαπλοκή), θα εκθείαζα τη διεθνοποίηση των αγορών και των υπηρεσιών και θα κουνούσα το δάχτυλο στον Χρήστο Σπίρτζη για το νομοσχέδιο που ετοίμασε.

ΥΓ.: Oσοι απέμειναν να θυμίζουν την αληθινή Νέα Δημοκρατία (Καραμανλής, Μεϊμαράκης, Παυλόπουλος και -δυστυχώς- λίγοι ακόμη) έχουν τεθεί στο περιθώριο. Ο κομματικός μηχανισμός προωθεί μόνο αποφοίτους… της Σχολής του Σικάγου και όσους πέρασαν με άριστα τις εξετάσεις του άκρατου νεοφιλελευθερισμού (διαπλοκή) και της απόλυτης ταύτισης απόψεων με τη νυν ηγεσία του κόμματος. Καληνύχτα… και καλή χρονιά σε όλους.

*Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ιδιοκτητών Ταξί