Στρουθοκαμηλισμός

Οι βαθύτερες κοινωνικές διεργασίες οι οποίες συντελούνται στην ελληνική κοινωνία θα εκπλήξουν πολλούς

Από τον
Χρήστο Ξενοκώστα*

Ουκ ολίγες κυβερνήσεις, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της Μεταπολίτευσης, βασιζόμενες σε άστοχες πολιτικές αναλύσεις και εκτιμήσεις, δημιούργησαν τις βάσεις της πολιτικής κατάρρευσής τους.
Τα δύο κυριότερα λάθη στα οποία καταπίπτουν έχουν κοινό παρονομαστή: την υποτίμηση της βούλησης του πολίτη και του πολιτικού σώματος.

Συχνά ακούμε πολιτικούς να αναφέρονται σε δύσκολες αποφάσεις τις οποίες πρέπει να λάβουν, παρότι οι πολίτες διαφωνούν, και θεωρούν ότι οι ηγέτες πρέπει να πηγαίνουν ακόμη και αντίθετα στη βούληση της πλειοψηφίας, διότι γνωρίζουν καλύτερα, ενώ ο λαός κάποιες φορές μπορεί να έχει λανθασμένη κρίση.

Σε αυτή την αυτάρεσκη, ελιτίστικη άποψη αναδύονται βαθιά δημοκρατικής φύσεως ερωτήματα.
• Με ποια δεδομένα αυτοί οι πολιτικοί θεωρούν ότι έχουν υψηλότερο νοητικό και γνωστικό επίπεδο από τους υπόλοιπους πολίτες;
• Η πολιτική εκπροσώπηση βασίζεται στο κοινωνικό συμβόλαιο, συνεπώς γιατί θεωρούν ότι η αυθαίρετη απόφαση και δράση τους ενέχουν νομιμοποίηση;
• Εάν οι αυθαίρετες ενέργειές τους βασίζονται σε δήθεν κρίσιμες λεπτομέρειες, για ποιον λόγο δεν τις δημοσιοποιούν; Αφού είναι κρίσιμες, δεν θα πρέπει να τις γνωρίζουν και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, οι πολίτες, οι οποίοι εν τέλει και θα προσδιοριστούν από αυτές;
• Δεν θεωρούνται οι πολίτες άξιοι εμπιστοσύνης και άτομα ορθής κρίσης; Οι πολίτες με το κριτήριό τους δεν είναι αυτοί οι οποίοι τους εκλέγουν; Εάν αμφισβητείται η κρίση τους, τότε οι πολιτικοί αυτοί θα πρέπει να παραιτηθούν, διότι βάσει αυτής εκλέχθηκαν.

Το δεύτερο κρίσιμο λάθος σχετίζεται με την υποτίμηση των γεγονότων, η οποία προκύπτει όταν οι σχεδιασμοί και η στρατηγική των πολιτικών δεν ταυτίζονται ή παρεκκλίνουν από τη βούληση του πολιτικού σώματος. Σε αυτές τις περιπτώσεις, αντί να υπάρξουν ευέλικτη αναθεώρηση και αναπροσαρμογή για να παραμείνει αποτελεσματικό το σχέδιο, η εμμονική προσήλωση συνήθως οδηγεί «στα βράχια» τόσο το σχέδιο όσο και αυτούς τους πολιτικούς.

Το ευαίσθητο εθνικό θέμα της ονομασίας των Σκοπίων συνιστά το καλύτερο έμπρακτο παράδειγμα όσων ελέχθησαν προγενέστερα. Το συλλαλητήριο της Αθήνας αποτέλεσε το αντικείμενο της έριδας ως προς τον αριθμό των συμμετεχόντων, ενώ απομειώθηκε και η βαθύτερη σημασία της ομιλίας του Μ. Θεοδωράκη. Οσοι εμμένουν να βλέπουν το δέντρο θα χάσουν το δάσος...

Οι βαθύτερες κοινωνικές διεργασίες, οι οποίες συντελούνται στην ελληνική κοινωνία, θα εκπλήξουν αυτούς των οποίων τα πολιτικά ραντάρ εκπέμπουν σε άλλες συχνότητες.

Το αποτελεσματικότερο όπλο, αλλά και το πλέον δημοκρατικό απέναντι στη λανθασμένη κρίση των πολιτικών είναι το δημοψήφισμα. Σε αυτή την περίπτωση, βεβαίως, αναζητούνται πολιτικοί με επιχειρηματολογία, οι οποίοι θα μπορούν να τεκμηριώσουν τις θέσεις τους, εάν θέλουν να πείσουν και να ηγηθούν πραγματικά!

*Συγγραφέας, αρθρογράφος