Ακόμα μία αναβολή;

Μετά τις πρόσφατες ανακοινώσεις των θεσμών, οι Ευρωπαίοι εταίροι φαίνεται ότι δεν βιάζονται για την ουσιαστική παρέμβαση στο ελληνικό χρέος

Από τον
Διονύση Χιόνη*

Το ταμειακό απόθεμα που έχει δημιουργηθεί από τα μη χρησιμοποιούμενα κεφάλαια του Γ΄ Προγράμματος, από τις εκδόσεις των ομολόγων οι οποίες έλαβαν χώρα το 2017 και από την επιστροφή των κερδών των κεντρικών τραπεζών είναι ικανό να καλύψει τις δανειακές ανάγκες τουλάχιστον μέχρι το 2020. Παράλληλα, η δευτερογενής αγορά των ελληνικών ομολόγων είναι πολύ περιορισμένη και, επομένως, δεν υπάρχει κίνδυνος εκτροχιασμού των spreads.

Ομως, ακόμα κι αν είχαν την πρόθεση για μια ουσιαστική αναδιάρθρωση του χρέους με ονομαστική περικοπή, αυτή δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί, διότι πολύ απλά χρειάζεται μεγάλη προετοιμασία. Αρκεί να αναφερθεί ότι στο καταστατικό του ESM, που αποτελεί τον μεγαλύτερο κάτοχο χρέους της Ελλάδας, η αναδιάρθρωση χρέους απαγορεύεται. Οπως επίσης απαγορεύεται η συμμετοχή του οργανισμού σε παρεμβάσεις σε μη βιώσιμο χρέος.

Επειτα από πολλές παρεμβάσεις στο ελληνικό χρέος, στα επιτόκια και στις ωριμάνσεις, για να γίνει ουσιαστική περικοπή του πρέπει αυτό πρώτα να επανιδιωτικοποιηθεί. Οσο το μεγαλύτερο μέρος του χρέους (μετά το PSI, περίπου το 82%) παραμένει σε κρατικούς ή υπερεθνικούς φορείς, η ονομαστική περικοπή είναι απαγορευτική. Oταν το ελληνικό χρέος αποτιμάται σε ομόλογα, τότε μόνο είναι εφικτό από το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα να τα αγοράσει. Και, σε αυτή την περίπτωση, χρειάζεται χρόνος προκειμένου το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα να αγοράσει ομόλογα χωρών-μελών της ΟΝΕ. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι, με το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, η ΕΚΤ έχει στο ενεργητικό της περισσότερα από 2,6 τρισ. ομολόγων, ανυπομονώντας να τα πουλήσει στις ευρωπαϊκές τράπεζες. Στα παραπάνω οικονομικά προβλήματα έκανε την εμφάνισή του και ένα πολιτικό: Η νέα κυβέρνηση της Ιταλίας διεκδικεί την περικοπή 250 δισ. από την ΕΚΤ. Οταν η Ε.Ε. φαίνεται ότι είναι αρνητική ακόμα και στην αρχική συζήτηση του ιταλικού αιτήματος, δεν θα μπορούσε να προχωρήσει σε δραστική περικοπή του ελληνικού χρέους.

Ολα τα παραπάνω φαίνεται ότι δυσκολεύουν τις ουσιαστικές παρεμβάσεις και συνηγορούν υπέρ της υιοθέτησης της γνωστής ευρωπαϊκής μεθόδου αντιμετώπισης των προβλημάτων διά της αναβολής.

*Καθηγητής Οικονομικών ΔΠΘ