Τετάρτη, 21 Απρ 2021

ΓΙΑ ΤΑ ΜΠΑΖΑ

Αμηχανία, απάθεια, ηλιθιότητα
Σε μια εποχή που οι προκλήσεις απαιτούν κοινή δράση των χωρών, η Ε.Ε. διασπάται

Κάποτε ο Κίσινγκερ ειρωνευόταν την Ενωσή μας με τη φράση «ποιον θα πρέπει να καλώ όταν πρέπει να μιλήσω με την Ευρώπη;» Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι το αυτό πρόβλημα αντιμετωπίζει αυτή την περίοδο η πολιτειακή και πολιτική ηγεσία της πατρίδας μας. Με ποιον συνεννοείσαι άραγε για το Προσφυγικό; Αυτό που συνέβη μετά την τελευταία Σύνοδο Κορυφής, στην οποία ελήφθησαν αποφάσεις, υποτίθεται, σεβαστές από όλα τα κράτη-μέλη, είναι πρω-το-φα-νές. Την επομένη αυτής χώρα κράτος-μέλος, η Αυστρία, έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων της όσα αποφασίστηκαν, τράβηξε τον δικό της δρόμο και συνεδρίασε σε παρακάμαρα με κράτη της Βαλκανικής για να ανατρέψει τα αποφασισθέντα! Δεν υπάρχει!

Η λέξη «σκορποχώρι», που χρησιμοποιεί σε κατ’ ιδίαν συνομιλίες του κορυφαίος παράγων της χώρας, μοιάζει εξαιρετικά επιεικής. Αν είχε τολμήσει η Ελλάδα να παραβιάσει απόφαση όχι κορυφαίου συλλογικού οργάνου της Ενωσης αλλά έστω άτυπου, όπως το Εurogroup, θα τη σταύρωναν καθημερινά οι ιαβέρηδες και τα τσιράκια τους. Η απάθεια, η αμηχανία, η ηλιθιότητα με τις οποίες υποδέχθηκε την ανταρσία των Αυστριακών και τις προκλήσεις των Τούρκων αυτό που ονομάζεται «ευρωπαϊκή ηγεσία» – Ευρωπαικό Συμβούλιο, Κομισιόν, εκπρόσωπος Εξωτερικών Σχέσεων- είναι εκπληκτικές. Το δε εντυπωσιακότερο είναι ο τρόπος που σχηματίζονται οι παρέες στο εσωτερικό της Ενωσης. Χθεσινοί φίλοι, σημερινοί εχθροί, μόνιμα συμφέροντα. Χθεσινοί εχθροί, σημερινοί φίλοι, πάλι μόνιμα συμφέροντα.

Μεταφράζω για να συνεννοούμαστε: Οταν το μείζον ήταν το νόμισμα, πρωταγωνίστησαν υπέρ της Ελλάδας αυτοί που έχουν αντίστοιχα προβλήματα με τα δικά μας και σπρώχνουν τα σκουπίδια τους κάτω από το χαλί: Γαλλία – Αυστρία – Ιταλία. Τώρα, με εξαίρεση τον Ρέντσι, η Γαλλία και η Αυστρία, χώρες με ισχυρότατο ακροδεξιό ρεύμα, είναι εναντίον μας, στην καλύτερη περίπτωση ουδέτερες. Οταν το γήπεδο αλλάζει (Προσφυγικό), οι χθεσινοί εχθροί –Γερμανία- γίνονται οι καλύτεροι σύμμαχοί μας γιατί δεν θέλουν πρόσφυγες στις πόρτες τους.

Το ακόμη σημαντικότερο; Σε μια εποχή όπου οι προκλήσεις απαιτούν την κοινή δράση των χωρών-μελών, η Ενωση κλείνεται στον εαυτό της, στο έθνος-κράτος, και διασπάται ντε φάκτο, προς μεγάλη χαρά των Αμερικανών που μας έχουν για τα μπάζα: Μια ομάδα χωρών περιστρέφεται γύρω από τη Γερμανία (Λουξεμβούργο, Ολλανδία, Βέλγιο), μια άλλη αυτονομείται προς τις ΗΠΑ (Βίζεγκραντ), η Αυστρία θυμάται το αυτοκρατορικό παρελθόν της και κινείται αυτόνομα στα Βαλκάνια, ο Νότος φλερτάρει με την Αριστερά (Πορτογαλία, Ισπανία), ενώ και η ίδια η Γερμανία αντιμετωπίζει πρόβλημα συνοχής στην κορυφή της ηγεσίας της. Πόσο αισιόδοξος μπορεί να είναι κανείς γι’ αυτή την Ευρώπη;  

Μανώλης Κοττάκης

{{-PCOUNT-}}8{{-PCOUNT-}}

Η εφημερίδα δημοκρατία δημοσιεύει άμεσα κάθε σχόλιο. Ωστόσο δεν υιοθετούμε τις απόψεις αυτές καθώς εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Σχόλια με ύβρεις διαγράφονται χωρίς προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται.

ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ