Σοβαρός κίνδυνος για τα υπέρβαρα παιδιά

Εχουν τις διπλάσιες πιθανότητες να εμφανίσουν σκλήρυνση κατά πλάκας, ενώ παρουσιάζουν υψηλό ποσοστό υποτροπών

Τα παιδιά που έχουν διαγνωστεί με παχυσαρκία έχουν διπλάσιες πιθανότητες να αναπτύξουν σκλήρυνση κατά πλάκας, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό «Jama Neurology».

Παράλληλα, η μελέτη αναφέρει ότι τα παχύσαρκα παιδιά που δεν ανταποκρίνονται στην αρχική θεραπεία για τη σκλήρυνση έχουν υψηλότερο ποσοστό υποτροπών και το 57% εξ αυτών λαμβάνει επαναληπτική αγωγή.

Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι μια αυτοάνοση πάθηση, στην οποία το ανοσοποιητικό σύστημα «επιτίθεται» στο προστατευτικό περίβλημα των νευρικών αξόνων (μυελίνη), οι οποίοι επιτρέπουν την επικοινωνία μεταξύ των νευρώνων.

Ανάλογα με το σημείο της βλάβης, ο ασθενής μπορεί να έχει προβλήματα όρασης, μυϊκή αδυναμία, μούδιασμα, αστάθεια και δυσκολία συγκέντρωσης.

Σύμφωνα με την Εθνική Εταιρία Πολλαπλής Σκλήρυνσης στις ΗΠΑ, περίπου 8.000 έως 10.000 παιδιά και έφηβοι πάσχουν από σκλήρυνση κατά πλάκας.

Οπως αναφέρει ο επικεφαλής της έρευνας δρ Πίτερ Χούπκε, η μελέτη δεν απέδειξε ότι υπάρχει σχέση αιτίας και αποτελέσματος μεταξύ της παχυσαρκίας και της σκλήρυνσης στα παιδιά, ανέδειξε όμως τον ρόλο της παχυσαρκίας ως σημαντικού παράγοντα κινδύνου για την εμφάνισή της.

Η παχυσαρκία αυξάνει τη φλεγμονή στον οργανισμό, μεταβάλλει τα επίπεδα της βιταμίνης D και επηρεάζει τη σύνθεση των βακτηρίων του εντέρου, παράγοντες οι οποίοι αυξάνουν τον κίνδυνο σκλήρυνσης κατά πλάκας.

Η μελέτη ανέλυσε τα ιατρικά αρχεία 453 παιδιών, τα οποία διαγνώστηκαν με σκλήρυνση σε ένα ιατρικό κέντρο, με εκείνα 15.000 παιδιών από τη Γερμανία, τα οποία συμμετείχαν σε ξεχωριστή έρευνα.

Από την έρευνα προέκυψε ότι τα παχύσαρκα παιδιά είχαν διπλάσιο κίνδυνο να διαγνωστούν με σκλήρυνση κατά πλάκας και όσα ήταν υπέρβαρα είχαν 37% περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν σκλήρυνση κατά πλάκας, συγκριτικά με συμμαθητές τους που είχαν φυσιολογικό βάρος.

Οσον αφορά το ενδεχόμενο τα πρώιμα συμπτώματα της σκλήρυνσης να αυξάνουν το βάρος, ο Χούπκε αναφέρει ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει, μια και το βάρος των παιδιών μετά τη διάγνωση δεν μειώθηκε σημαντικά.