Η ανάκαμψη αργεί παρά τις δηλώσεις αισιοδοξίας από τον Μαριάνο Ραχόι

Η έξοδος από την κρίση δεν μοιάζει να πλησιάζει ούτε για την Ισπανία, παρά τις διαβεβαιώσεις του πρωθυπουργού της χώρας Μαριάνο Ραχόι, που επιμένει ότι η χώρα έχει ξεπεράσει κάθε κίνδυνο, και την επιβράβευση από τις Βρυξέλλες.

Το ΔΝΤ, ωστόσο, δεν φαίνεται να συμμερίζεται αυτή την αισιοδοξία. Θεωρεί ότι η Ισπανία είναι περισσότερο εκτεθειμένη στον κίνδυνο του αποπληθωρισμού από όλες τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας.


Συγκεκριμένα: Με βάση μια κλίμακα από το 1 έως το 10, η Ισπανία τοποθετείται στο 6,5 ως προς την πιθανότητα να πέσει στη δίνη του αποπληθωρισμού, θέση η οποία θεωρείται «υψηλής επικινδυνότητας», σύμφωνα με το σύστημα μέτρησης του ΔΝΤ. Η Ισπανία, μάλιστα, εμφανίζεται περισσότερο εκτεθειμένη από την Ελλάδα, η οποία βρίσκεται στο 4,5 της κλίμακας, και την Ιρλανδία που βρίσκεται στο 4.
«Ο αποπληθωρισμός αποτελεί ένα από τα βασικά αίτια ανησυχίας, καθώς θα μπορούσε να επιφέρει μεγάλες δυσκολίες στην ανάκαμψη ολόκληρης της ευρωζώνης» δήλωσε ο επικεφαλής οικονομολόγος του ταμείου Ολιβιέ Μπλανσάρ, ο οποίος καλεί την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να λάβει εγκαίρως τα μέτρα της για την αποφυγή του κινδύνου.


Η υψηλή ανεργία είναι ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους η Ισπανία είναι περισσότερο εκτεθειμένη στον αποπληθωρισμό, καθώς επιβραδύνει την εσωτερική κατανάλωση. Η χώρα έχει το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό ανεργίας στην ευρωζώνη μετά την Ελλάδα (26,2%), το οποίο σκαρφαλώνει στο 55% μεταξύ των νέων. Οπως φαίνεται μάλιστα, η χώρα θα αργήσει πολύ ακόμα να ανακάμψει πραγματικά αφού η ανάπτυξη που προβλέπεται για τα επόμενα χρόνια θα είναι αναιμική. Βεβαίως το ΔΝΤ «βλέπει» και ανάπτυξη της ισπανικής οικονομίας στο 0,9% για φέτος, γύρω στο 1% για το 2015, η οποία όμως σύμφωνα με τους πιο αισιόδοξους υπολογισμούς δεν πρόκειται να ξεπεράσει το 1,2% έως το 2019. Αυτό σημαίνει ότι στο τέλος αυτής της δεκαετίας η Ισπανία δεν θα έχει ακόμα ανακτήσει το ΑΕΠ που είχε πριν από το 2008, όταν και ξέσπασε η κρίση, και ότι η ανεργία θα μειώνεται με πολύ αργούς ρυθμούς.


Μαρία Παναγιώτου

Ετικέτες: