Το δημοψήφισμα

Όποιος έχει το χρήμα «μιλάει», νεοελληνική ρήση


Μία από τις κυριότερες διοικητικές πράξεις της Βαυαρικής διοίκησης στην Ελλάδα, μετά την δολοφονία του Ι. Καποδίστρια, ήτο και η κατάργηση  του  Εθνικού Νομισματοκοπείου που ίδρυσε ο Καποδίστριας το 1829 στην Αίγινα, αποσκοπώντας στην κοπή εθνικού νομίσματος, του Φοίνικα,    το οποίο θα αντικαθιστούσε την χρήση των οθωμανικών νομισμάτων στο Ελληνικό κράτος και θα εδραίωνε την εθνική κυριαρχία. Η κατάργηση του Φοίνικος και η υιοθέτηση της Δραχμής το 1836, θα εσυνοδεύετο από την αντίστοιχη μεταφορά κοπής  κυρίως αργυρών η χρυσών νομισμάτων   στο Μονάχο  και το Παρίσι, καθώς και  από την σταδιακή διακοπή  της λειτουργίας των μηχανημάτων του νομισματοκοπείου της Αιγίνης, τα οποία  ακολούθως μετεφέρθησαν στην Αθήνα και τοποθετήθηκαν  στο "Βασιλικό Νομισματοκοπείο και Σφραγιστήριο" στο Βορειοανατολικό τμήμα του εθνικού κήπου, ένθα εκόπτοντο χάλκινα νομίσματα μέχρι το 1852. Τα  παμπάλαια μηχανήματα   είχαν  παραχωρηθεί στον Καποδίστρια από το Τάγμα των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννου, που εγκαταστάθηκε  στην Μάλτα μετά την πτώση της Ρόδου στους Οθωμανούς το 1522. Έκτοτε,  θα περνούσαν περίπου 120 χρόνια για να "κοπεί"  εκ νέου  εθνικό νόμισμα επί Ελληνικού εδάφους, αφού  μόλις το 1972 εκόπησαν στο νομισματοκοπείο του Χολαργού   και πάλι Ελληνικές Δραχμές. 


Το Ίδρυμα Εκτύπωσης Τραπεζογραμματίων και Αξιών   συστήθηκε  μόλις το 1938 επί Πρωθυπουργίας Ι. Μεταξά με  απόφαση του Γενικού Συμβουλίου της Τράπεζας της Ελλάδος και με αρχική ονομασία «Τυπογραφείον Τραπεζογραμματίων της Τραπέζης». Η λειτουργία του τυπογραφείου άρχισε με την εκτύπωση του πρώτου χάρτινου «χιλιοδράχμου Δ' εκδόσεως» το 1947 κατά την διάρκεια του εμφυλίου πολέμου.  Η απουσία εθνικού τυπογραφείου, η εκτύπωση τραπεζογραμματίων, καθώς και η κοπή μεταλλικών  νομισμάτων επραγματοποίητο κυρίως  στις χώρες της επιτροπής Οικονομικού Ελέγχου, την οποίαν  εγκατέστησαν οι δανειστές  στην Αθήνα το 1898 μετά την πτώχευση του 1893 και τον ατυχή πόλεμο του 1897. Η κοπή και διάθεση Ελληνικών Δραχμών στα Ευρωπαϊκά νομισματοκοπεία θα αποτελούσε στα χέρια των Ευρωπαίων το ισχυρότερο όπλο συστηματικής ληστείας, ελέγχου και πολιτικής πίεσης   στην χώρα μας, επειδή σε περιόδους κρίσεων ελέγχετο ο όγκος και η  διάθεση των Ελληνικών νομισμάτων στην εσωτερική αγορά. Ταυτόχρονα, η εκτύπωση των τραπεζογραμματίων στο εξωτερικό, ιδίως στο Λονδίνο, ήτο  σκοπίμως κατωτέρας ποιότητος   αποσκοπώντας στην ενθάρρυνση της κυκλοφορίας παραχαραγμένων τραπεζογραμματίων ώστε να επιφέρουν  πίεση στην εθνική οικονομία, ανέφερε ο Ξ. Ζολώτας. 


Η σημερινή  αθλία οικονομική κατάσταση  της χώρα μας, μεταξύ  άλλων, είναι το αποτέλεσμα της συνολικής  εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας από το πολιτικό σύστημα  σε μία πολιτική ένωση κρατών υπό τον  έλεγχο βορείων Ευρωπαϊκών λαών, των οποίων η ιστορία, η κουλτούρα και το εθνικό ήθος χαρακτηρίζεται από την συστηματική  καταλήστευση του πλούτου άλλων  λαών,  κάτω από τα σχήματα των   σταυροφοριών, της αποικιοκρατίας, του τραπεζικού συστήματος και του δολίου δανεισμού ή των διαφόρων στρατιωτικών εισβολών. Οι πρακτικές  αυτές νομιμοποιήθηκαν ιδεολογικά μέσω των θεωριών του Οριενταλισμού, του Ρατσισμού και της Τιμωρίας των "Aμαρτωλών".   


Η απεμπολή  του Εθνικού νομίσματος, η υιοθέτηση του Ευρώ και ο  ταυτόχρονος υπερδανεισμός της χώρας που οδήγησε στην αναμενόμενη κατάρρευση της οικονομίας, αποτελεί πρωτοφανές παράδειγμα εθνικού στρατηγικού λάθους εκτελούμενου μέχρι σήμερον εκουσίως ή ακουσίως από το σύνολο σχεδόν  του πολιτικού κόσμου. Τα αποτέλεσμα των πολιτικών επιλογών  πληρώνει και  θα πληρώνει με αίμα και δάκρυα ο Ελληνικός λαός. Το ερώτημα του δημοψηφίσματος δεν  έχει οικονομική διάσταση.  ΟΙ δυο επιλογές μεταξύ της συνέχισης της χρήσης του Ευρώ και της καταλήστευσης και προλεταριοποίησης του  Ελληνικού λαού από τις Ευρωπαϊκές ακρίδες αφενός, και της χρήσης   της Δραχμής ως εθνικού νομίσματος, με ταυτόχρονη άρνηση πληρωμής του δολίου επονείδιστου χρέους, την λήψη των οικονομικών αποφάσεων στην Αθήνα και την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας αφετέρου, είναι βαθύτατα πολιτικές.