Ενας έρωτας για 100.000 δίσκους

Εταιρίες παραγωγής, μουσικοί, συλλέκτες και απλοί οπαδοί στο 10ο Φεστιβάλ Βινιλίου 

Από τη
Γιώτα Φλώρου
Φωτογραφίες: Χρήστος Ζήνας 

Τους απανταχού λάτρεις του βινιλίου συγκέντρωσε το 10ο Φεστιβάλ «Vinyl is back», το οποίο ήταν αφιερωμένο στη μνήμη του Λουκιανού Κηλαηδόνη και πραγματοποιήθηκε την περασμένη Παρασκευή και το Σαββατοκύριακο στον χώρο του Ελληνικού Μουσείου Αυτοκινήτου.
Το βινίλιο επιστρέφει θριαμβευτικά, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο και μουσικό συντάκτη Γιάννη Αλεξίου, ο οποίος αποτελεί και τον κινητήριο μοχλό της διοργάνωσης. «Γι' αυτό και ο κόσμος αγκάλιασε το φεστιβάλ από την αρχή, γιατί κατάφερε να αφουγκραστεί αυτή την επιστροφή, η οποία, για μένα, συνδέεται με την ανάγκη για επαναφορά στα παραδοσιακά πράγματα» ανέφερε στη «δημοκρατία».



Αυτή τη στιγμή στη χώρα μας υπάρχουν 80 ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρίες παραγωγής βινιλίου και κάθε χρόνο κυκλοφορούν 50.000 δίσκοι. Μάλιστα, όπως λέει ο ίδιος, μετά το γκρέμισμα της ιστορικής δισκογραφικής εταιρίας Columbia βρίσκεται στα σκαριά ένα νέο εργοστάσιο παραγωγής δίσκων. Ιδια τάση επικρατεί και στο εξωτερικό, καθώς «είναι η πρώτη φορά που σε Αμερική και Αγγλία τα κέρδη από τις πωλήσεις των δίσκων ξεπερνούν τα κέρδη από τις υπηρεσίες ακρόασης μουσικής στο διαδίκτυο (streaming)».

Η γιορτή του βινιλίου, η οποία άρχισε τον Μάρτιο του 2013 ύστερα από μια ιδέα του διοργανωτή εκδηλώσεων Δημήτρη Αντωνάκου, φιλοξενεί πάνω από 50 εκθέτες από όλη την Ελλάδα, όπως ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρίες, καταστήματα δίσκων και ιδιώτες που εκθέτουν τις δισκοθήκες τους.
Οι δίσκοι αφορούν όλα τα είδη της μουσικής και είναι είτε μεταχειρισμένοι και σε προσφορά είτε σπάνιοι, οπότε ανεβαίνει η τιμή τους, ενώ υπάρχουν όλη η νέα παραγωγή και οι επανεκδόσεις παλαιότερων δίσκων. Πλούσιες ήταν και οι παράλληλες εκδηλώσεις με επιλογή μουσικής από παραγωγούς, πλειστηριασμούς σπάνιων δίσκων, όπως ο «Ανθρωπε» του συγκροτήματος Poll, το οποίο ήταν συσκευασμένο μέσα σε ένα...ταγάρι, ενώ φέτος για πρώτη φορά εγκαινιάστηκαν οι ζωντανές εμφανίσεις στη σκηνή του φεστιβάλ.



«Αρχισα να μαζεύω μετά μανίας δίσκους βινιλίου από το '78, όταν ήμουν 12 χρόνων και μου έκανε δώρο ο πατέρας μου ένα πικάπ Dual. Τώρα έχω 10.000 δίσκoυς 33 στροφών και 2.000 των 45 στροφών» εξομολογείται ο κ. Αλεξίου. Την ίδια τρέλα με τους δίσκους έχουν και οι άνθρωποι που συναντήσαμε στο φεστιβάλ, ανεξάρτητα από την ηλικία τους. Οπως η 27χρονη Γεωργία, η οποία ήρθε για πρώτη φορά και -όπως λέει- μεγάλωσε ακούγοντας τους δίσκους του πατέρα της. Ο 40χρονος Κώστας ήρθε με τη σύζυγό του και το μόλις λίγων μηνών μωρό τους στο καρότσι. «Το βινίλιο είναι το πάθος μου από 10 χρόνων και θα το μεταδώσω και στο παιδί μου» δήλωσε, ενώ ο 50χρονος Αγγελος δεν σταμάτησε ποτέ να αγοράζει βινίλια από τα τέλη της δεκαετίας του '70 και πιστεύει ότι ο κόσμος στρέφεται στους δίσκους γιατί έχουν καλύτερο ήχο.