Χίλαρι Κλίντον, για μια εξουσία χωρίς ευθύνη

Πώς η υποψήφια πρόεδρος των ΗΠΑ έχασε μια σχεδόν σίγουρη εκλογική νίκη

Η κυρία Κλίντον κέρδισε σε εθνικό επίπεδο με διαφορά 3.000.000 ψήφων. Βέβαια, αυτή η διαφορά προήλθε από το γεγονός ότι η κυρία Κλίντον και το επιτελείο προς το τέλος της προεκλογικής εκστρατείας ήταν σίγουροι ότι είχαν κερδίσει τις εκλογές. Ετσι, αποφάσισαν να χαλάσουν αρκετά εκατομμύρια για να αυξήσουν τον αριθμό των ψήφων σε πολιτείες που σίγουρα θα κέρδιζαν. Το έκαναν αυτό γιατί ο μόνος φόβος που είχαν ήταν ότι το μόνο που υπήρχε περίπτωση να κερδίσει ο Τραμπ ήταν ο αριθμός ψήφων, αλλά σίγουρα θα έχανε στο κολέγιο των εκλεκτόρων.

Τα γεγονότα, όμως, εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά. Πιο συγκεκριμένα, το ακριβώς αντίθετο συνέβη. Θα περίμενε κάποιος ότι στο νέο βιβλίο της Χίλαρι Κλίντον θα είχε γίνει έστω μια τυπική προσπάθεια να εξηγηθούν γεγονότα όπως το παραπάνω. Ενα βιβλίο που θα εμπεριείχε μια ισχυρή δόση αυτοκριτικής θα είχε αρκετό ενδιαφέρον. Εστω ένα βιβλίο που θα προσπαθούσε να εξηγήσει με κάποια ψήγματα αυτογνωσίας πώς η κυρία Κλίντον έχασε από έναν ανίδεο, χυδαίο και γενικώς ανίκανο αντίπαλο θα είχε κάποιο ενδιαφέρον.
Αν θέλει κάποιος καλύτερα να κατανοήσει το φαινόμενο Χίλαρι Κλίντον, το βιβλίο «Shattered» των Αλεν και Παρνς, φιλικά προσκείμενων δημοσιογράφων, δίνει μια πολύ πιο ρεαλιστική εικόνα.

Η κυρία Κλίντον όχι μόνο είχε αποτύχει ως πρώτη κυρία, ως γερουσιαστής και ως υπουργός Εξωτερικών, αλλά ακόμη και ως υποψήφια για πρόεδρος ήταν εξίσου ανίκανη. Τουλάχιστον καθεστωτικές υποψηφιότητες έχουν συνήθως το προτέρημα λειτουργούν αποτελεσματικά σε προεκλογικές εκστρατείες, έστω και αν δεν τα καταφέρνουν στη διοίκηση του κράτους.

Η κυρία Κλίντον δημιούργησε ένα εκλογικό επιτελείο αποτελούμενο από ανθρώπους που το κύριο χαρακτηριστικό τους ήταν μια ισχυρή κλίση στο να συμφωνούν πάντοτε με την ίδια. Ηταν μια ομάδα που ποτέ δεν μπόρεσε να δημιουργήσει ένα ξεκάθαρο μήνυμα, να βάλει συγκεκριμένους στόχους και να καταλάβει το εκλογικό κοινό.

Ηταν μια διογκωμένη, χαοτική και πανάκριβη γραφειοκρατία που κατάφερε να χάσει μια σχεδόν σίγουρη εκλογική νίκη.

Το πρώτο λάθος της κυρίας Κλίντον ήταν ότι θέλησε να είναι υποψήφια, μια άχρωμη, γεμάτη κλισέ προσωπικότητα, που με τη μακρόχρονη πολιτική καριέρα της το μόνο που είχε να επιδείξει ήταν σκάνδαλα και πολλές λανθασμένες επιλογές. Το δεύτερο λάθος ήταν που προσπάθησε να διοικήσει ένα εκλογικό επιτελείο με το ίδιο τρόπο που διοικούσε στο κράτος. Η κυρία Κλίντον ανήκει στη μεγαλύτερη κατηγορία των πολιτικών που, αν και δεν έχουν επιδείξει καμία ουσιαστική ικανότητα, η κατοχή της υψηλής πολιτικής θέσης αποδεικνύει αυτομάτως την ηθική και διοικητική υπεροχή τους.

Ναπολέων Λιναρδάτος*

*Τραπεζικός στη Νέα Υόρκη