Η αντιστροφή της Αραβικής Ανοιξης

Αυτοί που έχουν τα προβλήματα είναι όσοι έπαιξαν δικά τους παιχνίδια

Από τον 
Δημήτρη Παπαγεωργίου*

Οσα έγιναν τις γιορτινές αυτές ημέρες στη Μ. Ανατολή τα γνωρίζετε. Η απόφαση για μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στον ισλαμικό κόσμο και αλυσιδωτές αντιδράσεις.

Εγραφα σε αυτήν εδώ την εφημερίδα τότε ότι ήταν αυτή η κίνηση Τραμπ η πρώτη «τιμωρία» των κρατών που, έμμεσα ή άμεσα, στήριξαν τον τζιχάντ του ISIS στην περιοχή. Απ' ό,τι φαίνεται, όμως, ήταν μόνο η αρχή. Συγκεκριμένα, σημείωνα: «Τα περισσότερα από τα ισλαμικά κράτη στη μια χώρα ή στην άλλη, από την Αφρική ως την Ινδονησία, έπαιξαν τα παιχνίδια τους. Και είχαν τη σιγουριά ότι το έκαναν αυτό χωρίς να έχουν κάποιο κόστος, “φλερτάροντας” με το πολιτικό ισλάμ των χωρών τους και μη κηρύσσοντας τα ίδια τζιχάντ. Ηταν μια επανάληψη, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, του παιχνιδιού που έπαιζε το Πακιστάν, επί εποχής της σοβιετικής εισβολής στο Αφγανιστάν. Κόστος σαν αυτό που πληρώνει σήμερα η Σαουδική Αραβία, τόσο σε χρήμα όσο και σε εσωτερική αναταραχή».

Σήμερα, με το Κατάρ απομονωμένο και τη Σαουδική Αραβία να βρίσκεται σε μια περίοδο εσωτερικών εκκαθαρίσεων, που στοχεύουν κυρίως στους πιο «σκληρούς» παράγοντες του ουαχαμπιτισμού στη χώρα, οι θεοκρατικές ισλαμικές χώρες φαίνεται ότι βιώνουν σκληρότατα εσωτερικά προβλήματα.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στο Ιράν, το οποίο φυσικά δεν μπορεί να κατηγορηθεί για υποστήριξη του ISIS, αφού, αντιθέτως, ενίσχυε τις δυνάμεις του Ασαντ. Οι ημέρες που πέρασαν έφεραν νεκρούς σε αντικαθεστωτικές εκδηλώσεις. Νεκρούς ακόμη και κατά τη διάρκεια επιθέσεων σε τζαμιά και σε θρησκευτικά σχολεία.

Σύμφωνα με Ιρανούς, εκτός από το κάψιμο πορτρέτων του Ροχανί, οι διαδηλωτές φωνάζουν εθνικιστικά συνθήματα υπέρ του Ιράν και κατά των αραβικών κρατών, αλλά και της συμμετοχής της χώρας τους στα τεκταινόμενα στις αραβικές χώρες της Μέσης Ανατολής. Ομως, ακόμη κι αν το Ιράν δεν μπορεί να κατηγορηθεί για υποστήριξη του ISIS, η συμμαχία του με την Τουρκία -που, ας το πούμε πια ξεκάθαρα, ελέγχεται από τη «μουσουλμανική αδελφότητα», η οποία εδράζεται και χρηματοδοτείται από το Κατάρ, που είναι έτερος στενός σύμμαχος της Τουρκίας- δημιουργεί άλλου είδους υποθέσεις ως προς τον αν σκοπός της θρησκευτικής ηγεσίας του Ιράν είναι να συνενώσει σιίτες και σουνίτες.

Επιπλέον, στόχος του Ντ. Τραμπ έγινε και το Πακιστάν, το οποίο απειλήθηκε με διακοπή οικονομικής βοήθειας. Για μια στρατιωτική χούντα, σαν αυτήν που επί της ουσίας διοικεί το Πακιστάν, η έλλειψη στήριξης από τις ΗΠΑ -σε κάθε επίπεδο- σημαίνει ότι τα ψωμιά της είναι λίγα... Κάποιοι συνδέουν όσα συμβαίνουν σήμερα με την Αραβική Ανοιξη της Κλίντον και του Ομπάμα, που οδήγησε σε τόσα δεινά. Αυτό που εγώ βλέπω, όμως, είναι η αναστροφή. Γιατί αυτοί που έχουν τα προβλήματα είναι όσοι προσπάθησαν να παίξουν τα δικά τους παιχνίδια, όπου έλαβε χώρα η Ανοιξη.

*Δημοσιογράφος