Τι είναι η Νέα Δεξιά;

Οι πολιτικές του πολιτισμικού μπλέντερ συναντούν (επιτέλους) σοβαρές αντιστάσεις

Από τη
Δρ. Ελένη Παπαδοπούλου*

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία και στη χώρα μας περί Νέας Δεξιάς ως κίνημα που σαρώνει τον δυτικό κόσμο. Η νίκη του Τραμπ στην Αμερική, οι δεξιές κυβερνήσεις με εθνικά χαρακτηριστικά και οι αντίστοιχες ανερχόμενες δυνάμεις σε διάφορα κράτη της Ευρώπης έχουν θορυβήσει τους οπαδούς της πολτοποίησης των λαών. Οι πολιτικές του πολιτισμικού μπλέντερ συναντούν επιτέλους σοβαρές αντιστάσεις. Τα πρώτα άρθρα που εμφανίζονται δειλά δειλά στην κομμουνιστική Ελλάδα, η οποία ζει ακόμη στον απόηχο της φράσης «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά», φαίνεται ότι έχουν παντελή άγνοια για το τι πρεσβεύει αυτός ο χώρος. Οι αρθρογράφοι αναμασούν τα γνωστά κλισέ περί «ρατσισμού, ξενοφοβίας, αντιφιλελευθερισμού, αντιευρωπαϊσμού» και δηλώνουν ότι μια τέτοια τάση απειλεί τη δημοκρατία.

Τη δημοκρατία ΤΟΥΣ, όπου δεν μπορείς να πεις τα πράγματα με το όνομά τους, όπου η πλειοψηφία είναι υποχρεωμένη να υφίσταται τις ανωμαλίες και τις τριτοκοσμικές κουλτούρες κάθε μειονότητας, όπου τα «ανοιχτά σύνορα» έχουν οδηγήσει σε καθόλου σύνορα, από τα οποία μπαινοβγαίνει ο κάθε πικραμένος, όπως και όποτε του έρθει. Είναι τέτοια η άνοδος της εγκληματικότητας, τόσες οι τρομοκρατικές ενέργειες και τέτοια τα μέτρα ασφαλείας, που αναρωτιέσαι πλέον τι είδους «δημοκρατία» είναι αυτή, όπου δεν μπορείς να μιλήσεις και δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις και να ζήσεις σαν άνθρωπος. Θα ήθελα, λοιπόν, να συνεισφέρω σε αυτόν τον διάλογο που ανοίγει το τρομοκρατημένο μέτωπο της «λογικής» και του «μενουμευρωπιστάν», και να εξηγήσω τι είναι η Νέα Δεξιά.

Τις τελευταίες δεκαετίες ο δεξιός χώρος απώλεσε σε μεγάλο μέρος τις παραδοσιακές αρχές του, που βασίζονταν ΠΑΝΤΑ στο έθνος και στη συνέχειά του, και ακολούθησε τις διεθνείς τάσεις ομογενοποίησης, παγκοσμιοποίησης και πολιτισμικής ισοπέδωσης. Οταν οι πολιτικές αυτές έγιναν πλέον απειλή για τις κοινωνίες, ο δεξιός χώρος εξακολούθησε να κάνει ότι δεν καταλαβαίνει, να μιλάει για δήθεν φιλελευθερισμό, δικαιώματα και άλλα ευτράπελα, αγνοώντας επιδεικτικά τον λαό που τον ψήφιζε. Η χώρα μας δεν αποτελεί εξαίρεση, δυστυχώς.

Μπροστά στην απειλή της ίδιας της ύπαρξης των λαών και του πολιτισμού μας χώρες με παράδοση σε ιδεολογικές ζυμώσεις, όπως η Γαλλία, γεννούν το κίνημα του νεοσυντηρητισμού. Οχι με την αρνητική έννοια που έχουν προσδώσει οι δήθεν προοδευτικοί αριστεροί. Αλλά με την έννοια ενός συντηρητισμού που επιδιώκει την πρόοδο μέσα από τη σταθερότητα και τα πλαίσια που δίνουν οι παραδοσιακές αξίες. Εννοιες που είχαν λοιδορηθεί και από τους δήθεν δεξιούς, όπως το έθνος, η εθνική ταυτότητα, η εθνική κυριαρχία, έρχονται ξανά ως πολιτικές θέσεις στο προσκήνιο. Αυτό είναι η Νέα Δεξιά. Αυτό, δηλαδή, που ήταν και η παλιά Δεξιά και το απεμπόλησε. Κάποιοι πιστεύουν ότι ο χώρος δεν έχει εκπρόσωπο στην Ελλάδα. Εχει, και μάλιστα με το ίδιο όνομα. Είναι το κόμμα του Φαήλου Κρανιδιώτη.

*Διδάκτωρ Διδακτικής Γλωσσών και Πολιτισμών του Πανεπιστημίου Paris III - Sorbonne Nouvelle