Λίγα λόγια από καρδιάς: Η αγάπη νικά τα πάντα

Ο Χριστός ήρθε στη Γη για να μας διδάξει την ειρήνη Του Θεού

Γράφει ο
π. Ανδρέας Κονάνος

Ο νους μου πληγώθηκε, αμάρτησε. Ναι. Μα η ψυχή μου στον πυρήνα της είναι αγνή, είναι καλή και αγαθή. Να το θυμάσαι αυτό: είσαι καλός, είσαι καλή. Εχεις μια ψυχή που έχει μέσα το άγιο Πνεύμα. Αυτό που έλαβες όταν βαπτίστηκες. Αυτό είναι κάτι που διαρκώς θυμάται ο Θεός για μας.
Και γι’ αυτό μας αγαπάει. Συνεχίζει να μας αγαπάει ό,τι κι αν γίνει. Αυτό ακριβώς είναι το χαρούμενο νέο που μας έφερε ο Χριστός. Φαντάσου τον Χριστό να ’ρχεται στη γη και να μας το λέει. Οχι «φαντάσου». Ετσι έγινε. Μας το είπε, «Παιδιά, είμαστε αδέρφια».

Αυτό που λέει συνέχεια ο πατήρ Πορφύριος, ο νέος μας άγιος. «Ο Χριστός συνέχεια μας φωνάζει και το λέει: Σας έχω αδέρφια! Καταλάβετέ το! Δεν κρατάω στα χέρια μου την κόλαση. Δεν θέλω να με βλέπετε με όρους θεολογικά δύσκολους και δογματικά υψηλούς, ώστε να ταλαιπωρείται η σκέψη σας εξαιτίας Μου, και να μπλέκονται καμιά φορά οι λογισμοί σας και με έναν κρυφό εγωισμό. Δείτε με απλά, αδερφό σας. Σας έχω φίλους».

Εχετε ακούσει αυτή την κασέτα που λέει όλα αυτά ο πατήρ Πορφύριος; «Σας έχω φίλους. Σας έχω αδέρφια μου. Κι ο Θεός είναι Πατέρας και σας δέχεται όλους και σας αγαπάει όλους. Πλησιάστε όλοι κοντά στον Θεό». Αυτό. Δεν είπε ο Χριστός «ήρθα στη γη για να σας κάνω να έχετε ενοχές». Δεν είπε ο Χριστός σε κανέναν αμαρτωλό «να έχεις ενοχές από εδώ και πέρα. Ντροπή σου. Ποτέ να μη σε πιάσει ύπνος από δω και πέρα, με αυτό που έκανες. Αϋπνος να μένεις απ’ τη στενοχώρια».

Ποτέ δεν μίλησε έτσι ο Χριστός. Είπε «παιδί μου, πήγαινε στην ειρήνη του Θεού, πήγαινε στο καλό και από εδώ και πέρα μην αμαρτάνεις. Κι ο τρόπος για να μην αμαρτάνεις είναι να αγαπάς. Ο τρόπος του να μην αμαρτάνεις είναι να μη φοβάσαι, αλλά να βρεις τον δρόμο σου και τι ζητάς πραγματικά. Πάντως σε καμία περίπτωση δεν θα σου πω να φοβάσαι ή να τρέμεις, και να γεμίζεις τύψεις που θα σε πνίγουν». Δεν είναι η ενοχοποίησή μας ο σκοπός που ήρθε ο Χριστός στον κόσμο.

Εμείς έχουμε κάπως θεοποιήσει την ενοχή. Μερικοί μάλιστα τη θεωρούν δείγμα πνευματικότητος. Νομίζουν ότι όσο πιο ένοχος νιώθεις τόσο πιο πνευματικός είσαι. Οσο πιο βαρύς και ασήκωτος είσαι στο φέρσιμο κι όσο πιο σκυθρωπό το βλέμμα και βαριά η συμπεριφορά σου τόσο πιο άγιος είσαι. Αν λες «είμαι πολύ ανάξιος εγώ», σε λένε άγιο άνθρωπο. Το ίδιο αν είσαι σκυθρωπός και κοιτάς όλο κάτω. Αν το νιώθεις και το αντέχεις, και βγαίνει στ’ αλήθεια από μέσα σου, κάνε το.

*Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου «Στο βάθος κήπος» των εκδόσεων Αθως