Τα είκοσι χρόνια του ευρώ

Οι «μεταρρυθμίσεις» που απέμειναν είναι η άγρια φορολογία και οι χιλιάδες κατασχέσεις

Από τον
Ναπολέων Λιναρδάτο*

Η Ελλάδα μπήκε στο ευρώ τον Ιανουάριο του 2001, δύο χρόνια μετά τη δημιουργία του. Η επίσκεψη της ευγνωμονούσας κυρίας Μέρκελ την προηγούμενη εβδομάδα ήταν η δέουσα παρουσία για τις δύο αυτές σημαντικές επετείους του Ιανουαρίου. Δεν έχουν υπάρξει στην Ελλάδα, αλλά και γενικώς στην Ευρώπη, ιδιαίτερα χαρμόσυνες εκδηλώσεις και αφιερώματα για το ευρώ. Αν κάτι χαρακτηρίζει το γενικό κλίμα για τα 20 χρόνια του, αυτό είναι η διάσπαρτη υποτονικότητα.

Θυμάμαι το δημοψήφισμα του 2015, όπου ήμουν στους υποστηρικτές του «Ναι» όχι για κανέναν θετικό λόγο και όραμα, αλλά απλούστατα γιατί μια άτακτη χρεοκοπία και έξοδος από το ευρώ υπό αυτές τις συνθήκες θα δημιουργούσαν αυτόματα μια απίστευτη ανθρωπιστική κρίση. Η ελληνική οικονομία μέσα στην Ε.Ε., και ειδικά μετά την υιοθέτηση του ευρώ, είχε μετατραπεί σε έναν τρόφιμο επιδοτήσεων και δανεικών, καταστρέφοντας κάθε παραγωγικό στοιχείο στη χώρα.

Αργότερα έμαθα ότι οι πιο ρεαλιστές των Βρυξελλών χρησιμοποιούν έναν ιδιότυπο όρο για να περιγράψουν τις συνέπειες των πολιτικών που εφαρμόζουν: «προωθητικές αποτυχίες». Πρόκειται για τις καταστροφικές συνέπειες των πολιτικών που υποστηρίζουν, αλλά που έχουν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία των συνθηκών για «ακόμα περισσότερη Ευρώπη». Το ευρώ επωλήθη ως ένα εργαλείο ευημερίας. Η αποτυχία του χρησιμοποιείται ως επιχείρημα για τη δημιουργία της θέσης του Ευρωπαίου υπουργού Οικονομικών και την περαιτέρω συγκέντρωση εξουσιών και αποφάσεων στις Βρυξέλλες.

Η όλη κατάσταση δεν διαφέρει και πολύ από την πραγματικότητα των πρώην σοσιαλιστικών χωρών της ανατολικής Ευρώπης, όπου όποιες αδυναμίες του συστήματος πάντα εξηγούνταν ως μια απόδειξη ανεπαρκούς σοσιαλιστικής συνειδήσεως και την αναγκαιότητα για ακόμα περισσότερο σοσιαλισμό. Θα ήταν ευκταίο οι ομοιότητες μεταξύ Ε.Ε. και πρώην σοσιαλιστικών κρατών να τελείωναν εκεί, αλλά πού τέτοια χάρη...

Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε πώς ο κ. Σημίτης και οι συνοδοιπόροι του θα προσπαθούσαν να πωλήσουν σήμερα την ιδέα του ευρώ στους Ελληνες πολίτες. Τι ακριβώς θα τους έλεγαν για τα οφέλη του ευρώ και τις καλύτερες ημέρες που θα φέρει. Για την ώρα, ο κ. Τσίπρας φιλοξένησε την ευγνωμονούσα κυρία Μέρκελ, η οποία προηγουμένως τον είχε απαλλάξει και από την τελευταία μεταρρυθμιστική υποχρέωση του Μνημονίου που είχε υπογράψει, με αντάλλαγμα την παράδοση άνευ όρων στους Σκοπιανούς. Οι μόνες πλέον «μεταρρυθμίσεις» που απέμειναν είναι η άγρια φορολογία και οι χιλιάδες κατασχέσεις της ιδιωτικής περιουσίας κάθε μήνα.

Στην -υποτίθεται- μεταμνημονιακή εποχή, η Ελλάδα δεν μπορεί καν να δανειστεί από τις αγορές. Οι λεγόμενοι «εταίροι» έχουν μείνει με το προνόμιο να αποφασίζουν για εμάς, χωρίς όμως και την υποχρέωση να τσοντάρουν αραιά και πού. Η ελληνική κυβέρνηση παζαρεύει εθνικά θέματα για μικροπολιτικές χάρες από τους δανειστές. Η Ελλάδα είναι μια χώρα που πεθαίνει σε πολιτικά ελεγχόμενους ρυθμούς. Αλλά να ξέρετε ότι η λύση είναι «περισσότερη Ευρώπη».

*Τραπεζικός στη Νέα Υόρκη