«Θα ξανασμίξουμε με τον αδελφό μου τον Χριστόδουλο!»

«Εφυγε» πλήρης ημερών, 93 ετών, ο κατά σάρκα αδελφός του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Ιωάννης Παρασκευαΐδης. Συγκλονίζει το οσιακό τέλος του. Το ξέσπασμα σε μια σπάνια συνέντευξή του στην εφημερίδα «δημοκρατία» τον Σεπτέμβριο του 2018

Μεγάλη συγκίνηση σκόρπισε σε όλη την Ελλάδα η αναγγελία θανάτου του Ιωάννη Παρασκευαΐδη, αγαπημένου αδελφού του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, ο οποίος απεβίωσε πλήρης ημερών, σε ηλικία 93 ετών. Η εξόδιος ακολουθία εψάλη την Τρίτη 5 Φεβρουαρίου, στις 11.00, στον Ιερό Ναό Παναγίας Φανερωμένης στο Αίγιο. 

Ανθρωπος που διακρινόταν για τη μεγάλη θρησκευτική πίστη και την ευλάβειά του, ξεχώρισε για την ιδιαίτερη σεμνότητα και τη διακριτικότητά του καθ' όλη τη διάρκεια του βίου του. Τα στοιχεία αυτά γίνονταν αμέσως αντιληπτά και από το γεγονός ότι ουδέποτε επιχείρησε -όντας αδελφός του μακαριστού Χριστοδούλου- να εκμεταλλευτεί στο ελάχιστο το συγγενικό αυτό προνόμιο. Επίσης, αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι δεν επιδίωξε ποτέ να βρεθεί στο επίκεντρο της δημοσιότητας ούτε και να απασχολήσει τα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά. Ούτε, φυσικά, διακρινόταν από την επιθυμία να αναμειχθεί στα ζητήματα που αφορούσαν τα θέματα της εκκλησιαστικής διοίκησης.

Από το 2008 και έπειτα ο εκλιπών είχε βρει φιλόξενο κατάλυμα σε ίδρυμα της Μητρόπολης Αιγιαλείας και Καλαβρύτων ύστερα από την ευγενική παραχώρηση που είχε κάνει ο σεβασμιότατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων κ. Αμβρόσιος. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Μητρόπολης, συγκλονιστικό ήταν το οσιακό τέλος του. «Αισθάνθηκε κάποια ατονία. Η πίεσή του ήταν πολύ χαμηλή. Εισήχθη αμέσως στο Νοσοκομείο του Αιγίου. Είχε περιέλθει σε κώμα, διακόπτοντας κάθε επικοινωνία με το περιβάλλον του. Ξαφνικά ύψωσε το δεξί του χέρι, έκανε τρεις φορές τον σταυρό του και εξέπνευσε». Η τελευταία φορά που εκκλησιάστηκε ήταν κατά την εορτή των Τριών Ιεραρχών.

Ο Ιωάννης Παρασκευαΐδης είχε δεχθεί να μιλήσει αποκλειστικά στην εφημερίδα «δημοκρατία», σε μια συνέντευξη-ποταμό που παραχώρησε τον Σεπτέμβριο του 2018 στον δημοσιογράφο Νίκο Νικόλιζα. Καθισμένος σε αναπηρικό καροτσάκι και καταβεβλημένος από τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, άνοιξε την καρδιά του και μίλησε για τις οικογενειακές στιγμές αλλά και για άγνωστες πτυχές της ζωής του Αρχιεπισκόπου κυρού Χριστοδούλου.

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΤΟΥ

Ο κυρ Γιάννης (Παρασκευαΐδης), όπως τον φώναζαν στο ίδρυμα Αγάπης Μέλαθρον «Ο Αγιος Χαράλαμπος» στο Αίγιο, ήταν ο μονάκριβος αδελφός του Χριστοδούλου και κατά 13 χρόνια μεγαλύτερός του. Σε εκείνη τη συνέντευξη, με έκδηλα τα σημάδια της συγκίνησης, είχε αναφερθεί στον μακαριστό Χριστόδουλο, τον μοναδικό συγγενή και το στήριγμά του. «Τον αδελφό μου τον έστειλαν στον θάνατο. Δεν άφησε καμία περιουσία. Είναι ψέματα όλα. Με ένα ράσο μπήκε στην Εκκλησία, με ένα ράσο έφυγε. Ο Χριστόδουλος ήταν η ασπίδα της Ελλάδας και αυτή είναι η μόνη αλήθεια [...]. Είμαι σίγουρος ότι με τον αδελφό μου θα ξανασμίξουμε. Δεν ξεχνιέται αυτός ο άνθρωπος. Ξυπνάω και κοιμάμαι με τη σκέψη του» είχε τονίσει σε εκείνη τη συνέντευξη ξεσπώντας σε λυγμούς. Στα κοκαλιασμένα χέρια του κρατούσε μια μικρή φωτογραφία του Χριστοδούλου. «Μόνο αυτό έχω από τον αδελφό μου. Τίποτε άλλο. Το έχω για παρηγοριά» είπε με παράπονο. «Ποιος δεν τον έχει μνημονεύσει όλα αυτά τα χρόνια και ποιος δεν έχει πει: “Πού 'σαι, Χριστόδουλε;” Αλλά έτσι είναι η ζωή... Ο Χριστόδουλος δεν έμεινε μόνο για τους λόγους του και επειδή ήξερε να μιλάει ωραία. Αγγιξε τις καρδιές εκατομμυρίων Ελλήνων γιατί ήταν καλός άνθρωπος, καλός χριστιανός» σημείωνε ο ίδιος με έμφαση.




Χαραγμένες βαθιά στη μνήμη του ήταν οι στιγμές από την παιδική ηλικία στην Ξάνθη. «Μεγαλώσαμε μέσα στη φτώχεια και τη δυστυχία. Εκεί είχαμε ένα πολύ μικρό σπιτάκι. Ολοι σε ένα δωμάτιο. Ομορφο. Με κήπο. Με τον αδελφό μου είχαμε 13 χρόνια διαφορά. Η μητέρα μου έκανε πολλές προσπάθειες για να κρατήσει άλλο παιδί. Οταν έμεινε έγκυος στον Χριστόδουλο, αποφάσισε να κατέβουμε όλοι μαζί στην Αθήνα. Και τελικά γεννήθηκε ο Χριστόδουλος το 1939 στο Μαιευτήριο “Ελενα”» ανέφερε. Χαρακτήριζε τον αδελφό του ατίθασο, αλλά συγχρόνως και άριστο μαθητή, που είχε θέσει στόχο ήδη από την παιδική ηλικία να γίνει Δεσπότης! «Ηξερε να μιλάει εξαιρετικά από πολύ μικρός. Ηταν έμφυτο όλο αυτό. Παράλληλα, ήταν πολύ φιλάνθρωπος. Από μικρό παιδί έβλεπες ότι ο Χριστόδουλος έδινε ό,τι είχε δικό του. Του έδινε η μάνα μας χρήματα και εκείνος τα έδινε σε άλλα φτωχά παιδάκια» τόνισε σε άλλο σημείο της συνέντευξης ο αείμνηστος Ιωάννης, κάνοντας μνεία στα προσόντα του μακαριστού.

Η ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ

Με κατηγορηματικό τρόπο είχε τονίσει ότι ο αδελφός του Χριστόδουλος δεν είχε αφήσει περιουσία: «Μα είναι δυνατόν να λέγονται όλα αυτά ακόμα και μετά θάνατον; Ο αδελφός μου, όπως και κάθε Δεσπότης και κάθε Αρχιεπίσκοπος, παίρνει κάποια δώρα κατά την ενθρόνισή του αλλά και κατά τη διάρκεια της θητείας του. Αυτά όλα μένουν στο Μουσείο της Αρχιεπισκοπής. Τι να τα έκανε ο αδελφός μου, δηλαδή, όλα αυτά; Μόνο εμένα είχε στη ζωή. Κανέναν άλλον. Αυτά βρίσκονται στο Μουσείο της Αρχιεπισκοπής. Είναι ντροπή να λέγονται όλα αυτά!» Στην ερώτηση εάν ο Χριστόδουλος έβλεπε τον εαυτό του ως εθνάρχη είχε τονίσει: «Η πολιτική στην Ελλάδα θα ήθελε να έχει έναν Χριστόδουλο, αλλά δεν θα βρει. Ο αδελφός μου ήταν ασπίδα για την Ελλάδα. Εκανε ό,τι μπορούσε για το Μακεδονικό. Εως εκεί όπου μπορούσε. Ηταν αρχηγός της Εκκλησίας. Δεν ήταν πολιτικός».

«ΤΟΝ ΕΣΤΕΙΛΑΝ ΣΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ!»

Ιδιαίτερη εντύπωση είχαν κάνει στον Ιωάννη Παρασκευαΐδη το θάρρος και η μεγάλη καρτερικότητα που είχε επιδείξει ο μακαριστός κατά τη διάρκεια της μεγάλης και επώδυνης περιπέτειας με την υγεία του. Είχε διακρίνει, μάλιστα, ότι δεν είχε άγχος και δεν φοβόταν τον θάνατο: «Μιλούσαμε όταν βρισκόταν στο Μαϊάμι. Ακουγόταν ήρεμος, όπως πάντα. Δεν είχε άγχος και μου έλεγε ότι πρέπει να υπομένουμε». Οταν ρωτήθηκε εάν θεωρούσε ότι τον μακαριστό Χριστόδουλο τον είχαν «φάει», όπως ακούγεται όλα αυτά τα χρόνια, δεν δίστασε να υπογραμμίσει με δάκρυα στα μάτια: «Τον αδελφό μου τον έστειλαν. Και τον έστειλαν στον θάνατο με όσα έλεγαν, με όσα έγραφαν. Δεν άντεξε να ακούει όσα του καταμαρτυρούσαν!»

Από την Εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια