«Κάλπικο» το πραξικόπημα, ήξερε τα πάντα ο Ερντογάν

Νέες αποκαλύψεις δείχνουν ότι ο «σουλτάνος» το χρησιμοποίησε για να αυξήσει την εξουσία του

Από τη
Θεανώ Καρούτα

Καταγγελίες που καταδεικνύουν τον τρόπο λειτουργίας του τουρκικού βαθέος κράτους έρχονται στο φως μέσω ενός επίσημου πρωτοκόλλου των γεγονότων που συνέβησαν τη νύχτα του αποτυχημένου πραξικοπήματος στη γείτονα, υπογεγραμμένου από τον τότε γενικό εισαγγελέα στην Αγκυρα και δημοσιευμένου από εξόριστο Τούρκο δημοσιογράφο. Το κείμενο δίνει τροφή στις... κακές γλώσσες που επέμεναν ήδη από τον Ιούλιο του 2016 πως η τουρκική κυβέρνηση γνώριζε για τα σχέδια ανατροπής της και τα άφησε να εξελιχθούν μόνο και μόνο για να μπορέσει να ενισχύσει τις εξουσίες της.

Το θέμα δημοσίευσε και σχολίασε εκτενώς η εφημερίδα «Berliner Zeitung» στο χθεσινό φύλλο της. «Οσο περισσότερος χρόνος περνάει τόσο πιο σαφές γίνεται ότι η τουρκική ηγεσία υπό τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν γνώριζε για τα σχέδια πραξικοπήματος, ότι τα άφησε να εξελιχθούν και, πιθανότατα, τα κατηύθυνε» αναφέρει το δημοσίευμα και συνεχίζει: «Εκρήξεις βομβών που δεν έγιναν ποτέ, νεκροί σε ένοπλες συγκρούσεις που δεν υπήρξαν ποτέ. Το πρωτόκολλο της εισαγγελίας που δημοσιεύθηκε τώρα -η γνησιότητά του δεν αμφισβητείται- είναι ένα έγγραφο το οποίο δεν θα μπορούσαν να συντάξουν καλύτερα ούτε οι θιασώτες των θεωριών συνωμοσίας».

Το κείμενο του εισαγγελέα, χωρίς καμία αμφιβολία, φέρνει στο φως τα έργα και τις ημέρες του νέου βαθέος κράτους στην Τουρκία. «Πρόκειται για όλους εκείνους τους ισλαμιστικούς - εθνικιστικούς κύκλους στην κυβέρνηση και τη Δικαιοσύνη, που έκαναν προφανώς όλα εκείνα για τα οποία κατηγορούν τους αντιπάλους τους: μετέτρεψαν ένα στρατιωτικό σε πολιτικό πραξικόπημα για να αφανίσουν τους εχθρούς τους. Αισθάνονταν μάλιστα τόσο σίγουροι, που εισήγαγαν το εν λόγω πρωτόκολλο σε επίσημα δικαστικά έγγραφα. Το τουρκικό πραξικόπημα είναι ένας βάλτος από τον οποίο βγαίνουν όλο και πιο βρομερές φυσαλίδες».

Στο ρεπορτάζ ευθύνη αποδίδεται εξίσου και στο κίνημα Γκιουλέν, το οποίο, σύμφωνα με τον δημοσιογράφο, δρα με τον ίδιο περίπου τρόπο, ασχέτως αν στην προκειμένη περίπτωση «έπεσε σε παγίδα». «Σε μια δημοκρατία», καταλήγει ο συντάκτης, «όλα αυτά θα τροφοδοτούσαν πολλές εξεταστικές επιτροπές. Στην Τουρκία κανείς δεν τολμά να μιλήσει για το θέμα. Για πόσο ακόμη;»