Οι δικαστικές αποφάσεις και η ουσία

Η πολιτική ηγεσία πρέπει άμεσα να βρει τη χρυσή τομή

Από τον
Βασίλη Ταλαμάγκα

Πριν από λίγες ημέρες με μια δικαστική απόφαση «βόμβα» φαίνεται πως άνοιξε ο δρόμος για την υποβολή προσφυγών από μισθωτούς. Σύμφωνα με την απόφαση την οποία παρουσίασε η «δημοκρατία», κρίθηκε αντισυνταγματικό το γενικευμένο πάγωμα και η χωρίς προϋποθέσεις κατάργηση των επιδομάτων προϋπηρεσίας στον ιδιωτικό τομέα από τις 14 Φεβρουαρίου 2012 και μετά, σε εφαρμογή του δεύτερου Μνημονίου.

Ο υπάλληλος που προσέφυγε κατά της ρύθμισης αυτής δικαιώθηκε πανηγυρικά και θα λάβει αναδρομικά 17.018,41 ευρώ, εκ των οποίων τα 7.000 ευρώ πρέπει να δοθούν άμεσα, πριν δηλαδή από την εκδίκαση της υπόθεσης στο Εφετείο. Συγκεκριμένα, η δικαστική απόφαση αφορά αγωγή που άσκησε εργαζόμενος κατά της απόφασης που έλαβε η επιχείρηση, εφαρμόζοντας την Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου (ΠΥΣ) της τότε κυβέρνησης σύμφωνα με την οποία πάγωναν τα επιδόματα ωρίμανσης στις 14 Φεβρουαρίου 2012 για το σύνολο του ιδιωτικού τομέα.

Σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου, η σχετική διάταξη της ΠΥΣ, βάσει της οποίας πάγωσαν συνολικά όλα τα επιδόματα προϋπηρεσίας από τις 14/2/2012 και μετά, κρίθηκε αντισυνταγματική, μεταξύ άλλων, για τους εξής λόγους:
-Δεν αναδεικνύονται λόγοι γενικού συμφέροντος για την εφαρμογή της συγκεκριμένης ΠΥΣ γενικευμένα σε όλες τις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα.
-Δεν δικαιολογούνται άλλες κρατικές παρεμβάσεις στις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας γενικά και χωρίς την εξέταση καθεμιάς περίπτωσης ξεχωριστά.
-Στην προκειμένη περίπτωση δε είχαν ήδη συμφωνηθεί μεγάλες μειώσεις 23% στις αποδοχές του προσωπικού, ενώ επρόκειτο για μια κερδοφόρα εταιρία.

Εγκυροι νομικοί κύκλοι μιλούσαν για κομβική δικαστική απόφαση σε ό,τι αφορά την ελληνική πραγματικότητα. Παράλληλα, όμως, επισήμαιναν ότι για να φτάσουν κάποιες τέτοιες αποφάσεις «οριστικά» σε ένα δικαστικό τέλος μπορεί να περάσουν χρόνια. Οταν, μάλιστα, οι πολίτες διαβάζουν για τις υποδείξεις, π.χ., του ΔΝΤ ότι τέτοιου είδους δικαστικές αποφάσεις αποτελούν δημοσιονομικές «βόμβες», δικαίως ανησυχούν.

Αν ανατρέξει κανείς στις αποφάσεις δημοσιονομικού χαρακτήρα που έχει εκδώσει η ελληνική Δικαιοσύνη και στον τομέα υλοποίησης αυτών μετά την τελεσιδικία, θα παρατηρήσει ότι το ποσοστό υλοποίησης σε σχέση με τον χρόνο, μέσα στη δεκαετία, υπολείπεται του 10%. Σε μια ευνομούμενη δημοκρατική Πολιτεία πολλά εξαρτώνται από τον αλγόριθμο έκδοσης δικαστικής απόφασης και υλοποίησής της. Η Ελλάδα, δυστυχώς, είναι από τις τελευταίες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης στη συγκεκριμένη κατηγορία.

Ακόμα και όταν οι αποφάσεις τελεσιδικήσουν, το κράτος με δικαιολογία σειρά υπογεγραμμένων μνημονιακών νόμων καθυστερεί την υλοποίησή τους.

Η πολιτική ηγεσία πρέπει άμεσα να βρει τη χρυσή τομή μεταξύ των αποφάσεων της ελληνικής Δικαιοσύνης, του χρόνου έκδοσης της τελικής απόφασης και του σεβασμού από όλους των όποιων αποφάσεων. Σε οποιαδήποτε αντίθετη περίπτωση, το κύρος της Δικαιοσύνης, αλλά και της ίδιας της Ελληνικής Πολιτείας πλήττεται ανεπανόρθωτα.