Είναι να μην κλαις;

Νεοέλληνες επιχειρηματίες και Αγγλοσάξονες πειρατές!

Από τον
Δημήτρη Κ. Σέργιο

Θεωρώ ότι ένας από τους μεγαλύτερους φόρους τιμής κάθε χρόνο στην επέτειο της μεγάλης (παμβαλκανικής...) Επανάστασης των Νεοελλήνων κατά του Οθωμανισμού -οι οποίοι εν τούτω ηγήθηκαν όλων των βαλκανικών χωρών, όπως επιμένει συχνά ο υπογράφων να υπενθυμίζει- ανήκει στους Νεοέλληνες επιχειρηματίες της «Εγγύς Διασποράς»: Αγρότες, ναυσιπλόους - ναυτεμπόρους, εμπόρους σιτηρών, σταφίδας και άλλων προϊόντων, οι οποίοι είχαν, κυριολεκτικώς, «καταλάβει» με τις δραστηριότητές τους ολόκληρη τη χερσόνησο. Καθώς και όλη τη Νότια Ρωσία, μέχρι και περιοχές του... Βορείου Καυκάσου! Ιδίως το Κιρς, το Αρνταχάν, η Τιφλίδα, το Κουρμπάν, το Σαρικαμίς είχαν ζωντανέψει από τους Νεοέλληνες. Οι αυτόχθονες θυμούνται και διηγούνται πάντοτε με θαυμασμό και αισθήματα βαθιάς εκτίμησης την παρουσία και την προσφορά των Ελλήνων στην οικονομική και την κοινωνική ζωή τους...

Επιπλέον, με την απελευθέρωση της ποταμοπλοΐας στον Δούναβη στα μέσα του 19ου αιώνα (Συνθήκη Αδριανουπόλεως 1829, στη συνέχεια αγγλοτουρκική εμπορική σύμβαση 1838 - που, μεταξύ άλλων, άνοιξε και τα Στενά του Ελλησπόντου στα εμπορικά πλοία), τέλος δε με τη Συνθήκη του Παρισιού του 1856, που διεθνοποίησε τη ναυσιπλοΐα και στον Εύξεινο Πόντο, οι ελληνικές ναυτιλιακές και εμπορικές επιχειρήσεις στην καρδιά της Ευρώπης («αρτηρία» Δουνάβεως) αλλά και σε ολόκληρη τη ΝΑ Ευρώπη απετέλεσαν τη σφραγίδα αφαίρεσης από τον οθωμανισμό οποιασδήποτε «πρωτοβουλιακής» παρουσίας του στην ήπειρό μας... Και μόνο οι δυναμικές ελληνικές παροικίες σε Σουλινά, Γαλάτσι, Βραΐλα, Βιέννη, Οδησσό, Μαριούπολη κ.λπ. μπορούν να χρωματίσουν με τα ωραιότερα και φωτεινότερα χρώματα τον ταχύ πίνακα που επιχειρώ σήμερα να ιχνογραφήσω προς χάρη του αναγνώστου της στήλης... Ξέρετε τώρα ποιοι μας ανταγωνίζονταν στην παραπάνω πρωτοκαθεδρία; Μην πείτε ότι θα κάνω είδος «φτηνοπολιτικής», αντίθετα θα μιλήσω σοβαρά και κατηγορηματικά: Οχι οι... Τούρκοι ούτε οι Ρώσοι της τσαρικής περιόδου ούτε οι («ανύπαρκτοι» τότε...) Αλβανοί ούτε οι («ανύπαρκτοι» επίσης...) Σκοπιανοί ούτε οι (καθαρά, από τότε!) μαρξιστές Γάλλοι ούτε οι (καθαρά, από τότε!) μαρξιστές Γερμανοί... Αλλά μας ανταγωνίζονταν σκαιότατα έτεροι: Οι πειρατές και των δύο ακτών της Ευρώπης Αγγλοσάξονες!

Με κεντρική αφετηρία ισχυρές επιχειρήσεις σιτηρών των αμερικανικών, καναδικών, αργεντίνικων κ.λπ. σιτοβολώνων, που δεν μπορούσαν να ανεχθούν (από... τότε!) τον ανταγωνισμό των Ρώσων... Και με μοχλό Εβραιοαμερικανούς τραπεζίτες... Οι Αγγλοσάξονες! Τους οποίους μας έμαθαν αναιδώς (από κοινού...) οι Νεοέλληνες αριστερο(α)δέξιοι πολιτικοί να τους γλείφουμε σαν σκύλοι τις φτέρνες... Οι Αγγλοσάξονες! Πειρατές -από παλιά- του νεότερου (ελληνορωμαϊκού) βασιλείου, κατακτητές -από παλιά- της Κύπρου, πλιατσικολόγοι -από παλιά- της Ακρόπολης των Αθηνών, αυτοκράτορες, λένε οι ίδιοι, των... Ινδιών και πάσης Αφρικής και Ασίας! Φτάσαμε, αναγνώστη, στο σημείο να στέλνουμε σήμερα μαζικώς και κατά χιλιάδες στους Αγγλοσάξονες τα παιδιά, τα ανίψια και τα εγγόνια μας για ένα κομμάτι ψωμί, γκαρσόνια στα δουλοπάζαρά τους... Ποιοι; Εμείς οι Νεοέλληνες! Βασιλιάδες των θαλασσών, διεθνείς ευρεσιτέχνες με εύφημες μνείες και βραβεύσεις, καθηγητές στα διεθνή πανεπιστήμια, πολεμιστές που δεν τους λέμε «ήρωες», διότι προτιμάμε να λέμε τους ήρωες «Ελληνες», όπως είχε πει στη Βουλή των Κοινοτήτων ο Τσόρτσιλ... Είναι να μην κλαις;